"Προϋποθέσεις διαλόγου με τους αλλοθρήσκους"

Tου κ. Παν. Τελεβάντου

ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΙΑ ΔΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΥ

Το κείμενο της Ομολογίας για τον Οικουμενισμό λέγει ότι ο μόνος αληθινός Θεός είναι ο Tριαδικός Θεός και η μόνη ασφαλής οδός της σωτηρίας είναι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Η σωτηρία επιτυγχάνεται ΜΟΝΟΝ στο Σώμα του Χριστού την Εκκλησία στην οποία εγκεντρίζεται ο πιστός με το βάπτισμα. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι προκαταλαμβάνουμε την κρίση του Θεού στη Β΄ Παρουσία.

ΠΕΡΙ “ΙΟΥΔΑΙΖΟΥΣΩΝ” ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Οσοι υπογράφουν την Ομολογία πίστεως για τον Οικουμενισμό, εκφράζουν τη διαφωνία τους με όσους επιδίδονται σε διαλόγους με άλλες θρησκείες με βάση την πλάνη ότι ο Χριστιανισμός είναι δήθεν Ιουδαίζουσα (Αβρααμιτική) θρησκεία διότι δήθεν οι Ιουδαίοι, οι Χριστιανοί και οι Μουσουλμάνοι πιστεύουν στον ίδιο Θεό, το Θεό της Παλαιάς Διαθήκης. Σύμφωνα με αυτή την πλανεμένη δοξασία οι τρεις αυτές θρησκείες έχουν κοινό έδαφος για διάλογο επί ίσοις όροις ως μέλη της ίδιας θρησκευτικής ρίζας. Αυτή η θεωρία είναι πλάνη επειδή οι Εβραίοι και οι Μουσουλμάνοι δεν δέχονται τη θεότητα του Χριστού. Οι μεν Μουσουλμάνοι, τον θεωρούν ως προφήτη (αλλά σε κάθε περίπτωση ΟΧΙ Θεό). Ακόμη χειρότερα! Οι Εβραίοι τον θεωρούν τσαρλατάνο και ψευδοπροφήτη και ασφαλέστατα ΟΧΙ Θεό.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ

Tι πιστεύουν οι χριστιανοί; Οτι ο Θεός Γιαχβέ της Παλαιάς Διαθήκης είναι ο Χριστός. Οπως μας διδάσκει η ορθόδοξη εικονογραφία ο Χριστός στο φωτοστέφανο που περιβάλλει το πανάγιό Του Πρόσωπο φέρει ΠΑΝΤΟΤΕ ενχαραγμένος σταυρός που δείχνει την ανθρώπινη φύση και τη σταύρωσή Του. Υπάρχει, όμως, επίσης εγχαραγμένο το μονόγραμμα “Ο ΩΝ” (δηλαδή αυτός που υπάρχει) που είναι ακριβώς η απάντηση που ο “Γιαχβέ” (“ο ων”) έδωσε στο Μωυσή όταν τον ρώτησε ποιος είναι. Επομένως οι Χριστιανοί ΔΕΝ πιστεύουν στον ίδιο Θεό με τους Εβραίους και τους Μουσουλμάνους επειδή ο Θεός των χριστιανών είναι ο Θεάνθρωπος Χριστός. Αρα οι διάλογοι μεταξύ Ορθόδοξων και αλλόθρησκων Αβραμιαίας ή μη ρίζας έχουν νόημα ΜΟΝΟ αν όσοι εκπροσωπούν την Ορθοδοξία στους διαλόγους προσέρχονται για να “καταγγείλουν” Χριστό (και επομένως και την Αγία Τριάδα) ως τον μόνον αληθινό Θεό και σωτήρα τους.

ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙΣ ΚΑΙ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΑΣΙΝ ΕΠΟΜΕΝΟΙ

Μεγάλοι Αγιοι της Εκκλησίας όπως ο Ιερός Χρυσόστομος με τους Εβραίους και ο Αγιος Δαμασκηνός, Γρηγόριος Παλαμάς, κτλ. με τους Μουσουλμάνους επιχείρησαν διάλογο με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που ο Απόστολος Παύλος έκανε διάλογο με τους ειδωλολάτρες Αθηναίους στην Πνύκα: “Ον ουν αγνοούντες ευσεβείτε τούτον εγώ καταγγέλω υμίν”. Επομένως πρέπει να ακολουθήσουμε τον Απόστολο Παύλο, τον Αγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο, τον Αγιο Δαμασκηνό, τον Αγιο Γρηγόριο Παλαμά και τους άλλους Αγίους Πατέρες, όταν διαλεγόμεθα με τους αλλόθρησκους. Πρέπει να λέμε, όπως ακριβώς κάνει το κείμενο της Ομολογίας πίστεως για τον Οικουμενισμό στους αλλόθρησκους ότι ο Θεός που πιστεύουν είναι πλάσμα της φαντασίας τους και καρπός του πονηρού. Ο μόνος αληθινός Θεός είναι ο Τριαδικός Θεός. Αν θέλουν να ανοίξουν τα μάτια τους για να δουν τον αληθινό Θεό “τω Θεώ η δόξα” αλλιώς οι διάλογοι μαζί τους “αέραν δέρουσιν”.

ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΘΡΗΣΚΟΥΣ

Οι συζητήσεις, οι συναντήσεις, τα συνέδρια και ακόμη χειρότερα οι συμπροσευχές με τους αλλόθρησκους είναι με τον επιεικέστερο δυνατό χαρακτηρισμό άσκοπες αν αποτυγχάνουν οι ορθόδοξοι αντιπρόσωποι να μιλήσουν με τους αλλόθρησκους τη γλώσσα της αλήθειας. Χάσιμο χρόνου. Στην πραγματικότητα, όμως, με τις συναντήσεις αυτές και τους διαλόγους γίνεται κάτι πολύ χειρότερο από χάσιμο χρόνου. Βλαστημείται το πρόσωπο του Χριστού αφού διαμφισβητείται η θεότητά Του με την πλάνη ότι δήθεν οι “Αβρααμιτικές” θρησκείες πιστεύουν στον ίδιο Θεό. Η πίστη στην Αγία Τριάδα και η πίστη στο Χριστό ως το Σωτήρα του κόσμου είναι οι sine qua non όροι για να διεξαχθεί θεολογικός διάλογος με αλλόθρησκους. Οποιοι διάλογοι και συναντήσεις στοχεύουν σε κάτι διαφορετικό συνιστούν απροκάλυπτη βλασφημία έναντι του προσώπου του Κυρίου. Εξ ου και η τεράστια ευθύνη όσων διεξάγουν με τους αλλόθρησκους αυτής της μορφής διαλόγους ή ακόμη χειρότερα όποιοι συμπροσεύχονται μαζί τους σε “Διαθρησκειακές συναντήσεις” (Ασσίζης, Καμπέρρας, Νεάπολης, Λευκωσίας, κτλ.). Αυτές οι αχαρακτήριστες ενέργειες συντελούν, με τον πιο αρνητικό τρόπο, στην εμπέδωση της πεποίθησης ότι οι οπαδοί των λεγομένων “Ιουδαιζουσών” θρησκειών πιστεύουν στον ίδιο Θεό. Οσοι διοργανώνουν, εγκρίνουν, ή ανέχονται με την ένοχη σιωπή τους ή συμμετέχουν σε αυτές τις ασχημίες ας συνειδητοποιήσουν την ευθύνη τους έναντι του Θεού.

Περί της Η' Οικουμενικής Συνόδου

Του Κώστα Νούση,
Φιλολόγου - θεολόγου ΑΠΘ

Με αφορμή το διενεργούμενο διάλογο για την αυτονόητη διευκρίνιση του αν είναι ο παπισμός αίρεση ή όχι, θα ήθελα να καταθέσω αρχικά ότι δεν είδα στα γραφόμενα του κ. Ανδρεόπουλου κάποιο σημείο στο οποίο να χαρακτηρίζει ο ίδιος προσωπικά ως μη αιρετική ή σχισματική τη Ρ/Κ εκκλησία (τεχνικός όρος εδώ, για να μην προτρέξουν τινές να με επαναχρίσουν οικουμενιστή).

Στην ορθόθοξη αντισχολαστική μας θεολογία δυστυχώς έχουν παλαιόθεν παρεισφρήσει πολλές εκ δύσεως σχολαστικές επιρροές - η γνωστή σχιζοφρένεια της εκκλησιαστικής μας ζωής και θεολογίας, κατά την οποία μαχόμεθα κατά δυτικών όντες εν πολλοίς πνευματικά τους μορφώματα - όπως για παράδειγμα ο κλειστός αριθμός των επτά μυστηρίων ( περιλαμβανομένου του ανθρωπίνου γάμου και ουχί του μετά Θεού, που είναι η μοναχική κουρά! ). Είναι σαφές ότι η θεότητα και η εκκλησιαστική ζωή δεν είναι δυνατό να περικλεισθούν σε οιαδήποτε αριθμητικά στεγανά ούτε σε συμβολικούς περιγραφικούς αριθμούς, όπως ο ανωτέρω. Μάλιστα και στον άγιο Συμεών Θεσσαλονίκης συναντάται η αρίθμηση σε επτά των μυστηρίων της εκκλησίας, χωρίς αυτό να μειώνει, εννοείται, τη θεοπνευστία του αγίου. Και το λέω διότι κατ’ αντιστοιχίαν και στην περί ογδόης οικουμενικής ύπαρξη διίστανται οι θέσεις. Κατά την ίδια λογική δεν είναι δυνατό να περικλειστεί η οικουμενική συνοδική έκφραση της εκκλησίας σε σχολαστικιστικά αριθμητικά σχήματα ούτε να αναλωνόμεθα σε έριδες περί πραγμάτων άνευ ιδιαιτέρας σημασίας.

Ποια όμως είναι η αλήθεια των πραγμάτων; Όπως κάθε ορθόδοξη επισκοπή και απλή ενορία συνιστά την όλη εκκλησία και δε μερίζεται η οικουμενική εκκλησία σε κατά τόπους ξέχωρες επισκοπές- εκκλησίες, και όπως επίσης σε εκάστη θεία λειτουργία είναι παρούσα η απανταχού εκκλησία παρισταμένων ιδία πάντων των τετελειωμένων αγίων και αγγέλων, κατά τον ίδιο τρόπο και εκάστη σύνοδος (συμπεριλαμβανομένων και των τοπικών) που συμπνέει με την εκκλησιαστική συνείδηση του ορθοδόξου πληρώματος έχει οικουμενικό χαρακτήρα – πράγμα που φαίνεται και στις αναφορές περί οικουμενικού χαρακτήρα της εν λόγω ογδόης. Η συμβατική αρίθμηση των οικουμενικών συνόδων σε επτά ερείδεται επί της θεολογίας των επτά ημερών των εικονιζόντων το παρόν σχήμα του κόσμου και μελλόντων αντικαταστήναι υπό της ογδόης και ανεσπέρου ημέρας. Στις επτά οικουμενικές συνοψίζεται η καταδίκη πασών των αιρέσεων των υπό του διαβόλου εφευρεθεισών στην ιστορική επί γης πορεία της εκκλησίας, οι οποίες σαφώς και με ετέρες μορφές ενεφανίσθησαν και μετά τη σύγκληση της συνόδου αυτής και θα εμφανισθούν έως της συντελείας του αιώνος. Πρόκειται άλλωστε για την ομοουσιότητα όλων των αμαρτιών. Λέει χαρακτηριστικά το δεύτερο τροπάριο της α’ ωδής του κανόνα των Αγίων Πατέρων της Ζ’ οικουμενικής συνόδου (ια’ Οκτωβρίου): «μείζων αρχήθεν αριθμών ο έβδομος. Δημιουργίας και γαρ, της του Θεού πάσης, πρωτοτύπως γέγονεν, η παντελής κατάπαυσις, εις εβδόμην ημέραν. Και νυν πασών των αιρέσεων, λήξις εις ισάριθμον Σύνοδον».

Εν αντιθέτω περιπτώσει δημιουργείται πρόβλημα περί του αριθμού των μετά την Ζ’ συγκληθεισών συνόδων. Π.χ. δεν πρέπει να συναριθμηθούν στις οικουμενικές οι λίαν σημαντικές σύνοδοι του ιδ’ αιώνος αλλά και άλλες πανορθοδόξου κύρους μεταγενέστερες; Το ζητούμενο βέβαια αναφορικά με την διά σαφούς και ρητής νομοκανονικής πράξεως καταγγελία ως σχισματικής της παπικής εκκλησίας είναι πολύ απλό έως επουσιώδες, διότι δε χρειάζεται επίσημα αναγνωρισμένη ως Οικουμενική σύνοδος για να καταδικάσει τις αιρέσεις και ποικίλες κακοδοξίες της, οι οποίες είναι εξοφθάλμως πρόδηλες. Άλλωστε μια σχισματική εκκλησία είναι και αιρετική και αντιστρόφως. Για παράδειγμα οι εν Ελλάδι παλαιοεορτολογίτες που ανήγαγαν το θέμα των δεκατριών ημερών σε μείζον δογματικό ζήτημα, πράγμα που συνιστά αίρεση. Το παιχνίδι των λέξεων μεταξύ αιρέσεως και σχίσματος καταδεικνύει το ομοούσιο των φαινομένων αυτών.

Πώς σε τελική ανάλυση είναι δυνατό να γίνει ένωση με μια «χριστιανική εκκλησία» που θεωρεί στην αυγή του αιώνα μας ένα κοινό θνητό αλάθητο προκαλώντας το παγκόσμιο μειδίαμα; Πώς είναι δυνατό να ενωθείς με ανθρώπους που είναι πνευματομάχοι (Filioque: οι πνευματομαχικές αιρέσεις είχαν καταδικαστεί ήδη πριν την Ζ’ Οικουμενική – προφανώς λοιπόν και με βάση το προηγηθέν σκεπτικό δε χρειάζεται να βαπτισθεί ως η’ η σύνοδος του θ’ αιώνος για να καταδικάσει τον παπισμό); Πώς να θεωρήσεις ότι ενώθηκες με χριστιανούς που πιστεύουν ότι σωζόμεθα με κτιστές και όχι άκτιστες ενέργειες (αρειανισμός) ;
Ρώτησαν τον αββά Νεκτάριο, τον τελευταίο στάρετς της Όπτινα, αν είναι δυνατό να ελπίζει κανείς στην ένωση των εκκλησιών και απάντησε: «όχι! Μόνο μια οικουμενική σύνοδος ίσως μπορούσε να την πραγματοποιήσει, αλλά δε θα υπάρξουν άλλες οικουμενικές σύνοδοι. Έχουν γίνει ήδη επτά, σαν τα επτά μυστήρια. Για την εποχή μας ο αριθμός της πληρότητος είναι ο αριθμός επτά. Το οκτώ είναι ο αριθμός του μέλλοντος αιώνος. Μόνο μεμονωμένοι αιρετικοί της δύσεως θα επιστρέψουν και θα ενωθούν με την Εκκλησία μας» ( από το βιβλίο Όσιος Νεκτάριος, ο τελευταίος μεγάλος στάρετς της Όπτινα, εκδ. Σταυροπηγιακής και Συνοδικής Ι. Μονής Οσίου Συμεών του Νέου Θεολόγου, Κάλαμος 2003).

Η στάση της Μίας (Ορθοδόξου) Εκκλησίας του Χριστού παραμένει, ως οφείλει, εκείνη της φιλοστόργου μητρός της εν αγάπη προσδοκούσης την επιστροφή των πλανεμένων υπό του διαβόλου τέκνων της. Μέχρι τότε αφήνει απλήρωτη τη θέση του επισκόπου Ρώμης σαν τον πατέρα που στέκεται στο παράθυρο καθ’ ημέραν αναμένων την επιστροφή του ασώτου υιού. Οι αντίθετες αυστηρές θέσεις ενίων μαρτυρούν ίσως δικανικό αλλά όχι μητρικό ένστικτο. Η Εκκλησία όμως είναι η αναγεννώσα μητέρα των πάντων στη ζωή του Τριαδικού Θεού.
Στο μεταξύ ο προκαθήμενος της ρωμαϊκής εκκλησίας διεκδικεί ακόμα το αλάθητό του, διαπράττοντας ήδη εν τη ιδία τη γενέσει του προβλήματος αυτού το μεγάλο σφάλμα του δοκείν ως αλάθητη τη θέση του αυτή!

Λάρισα, 26/12/2009

"Zηλούντες δόξαν ανεφάνησαν νέοι "γνήσιοι ορθόδοξοι"..."

Εις ώτα μη ακουόντων

Του Κώστα Νούση,

θεολόγου - φιλολόγου ΑΠΘ

Μετ’ εκπλήξεως ακούω τις τελευταίες ημέρες νέες αντιδράσεις του τύπου «ποιος είναι αυτός που τα βάζει με τα μεγαθήρια». Είναι εις νέος καινοφανής τρόπος κατακρήμνισης της του αντιπάλου επιχειρηματολογίας επί τη βάσει της απαξίωσης της προσωπικής αξίας του εναντίου κατ’ αντιπαράθεση με εγνωσμένου βεληνεκούς αντίπαλα δέοντα. Τακτικές γνωστές από άλλους χώρους, κοινές και τετριμμένες, μάλιστα πολύ φθηνές σε τελική ανάλυση, αποδεικνύουσες για μια ακόμη φορά την αδυναμία αντιπαραβολής επί της ουσίας και τα ισχνά θεμέλια της θέσεως των αντιφρονούντων. Πάντως δεν ξέρω αν τα έβαλα με μεγαθήρια αλλά σίγουρα προέβαλαν κεφαλήν απέναντί μου τινά «θηρία» ωσεί λαγωοί εξερχόμενοι εκ των υπό γην φωλεών τους και πάραυτα επιστρεφόντων εις αυτάς - συνήθως πνευματικά τέκνα παπίσκων πνευματικών διεκδικούντων το αλάθητο σε έργα και λόγια - που βγάζουν οιμωγές αγανάκτησης και φόβου εκ της προερχομένης εξ εμού – ως φαντάζονται – απειλής, μάλλον εκ των αποκαλυπτικών της εσωτερικής των ακτινογραφίας – ως φαίνεται – λόγων μου, τα οποία δεν είναι τόσο κυρίως προσωπική μου τοποθέτηση, όσον αρυόμενα εκ των λαγαρών ναμάτων της ορθοδόξου εκκλησιολογίας.

Ποια είναι δε τα ισχυρά χαρτιά των «ομολογούντων» ; Οι δυο γνωστοί πανεπιστημιακοί. Ουδέποτε όμως ο γράφων είχε πρόθεση να κάνει το δάσκαλο ή να συγκριθεί με άλλους παρά μόνο να μαρτυρήσει περί της απολεσθείσης ορθοδόξου εκκλησιολογίας, ενός χώρου αυτοσχεδιασμού από τον πάσα ένα (κατά κυριολεξίαν), ενώ πρόκειται για πολύ σοβαρό θέμα πίστεως, για να μην πω θέμα δογματικής. Η αρχική μου απορία είναι ποιοι βαφτίζονται και από ποιους τιτάνες και με τι κριτήρια. Μέτρο πάντων είναι ο λόγος του Θεού και όχι η προσωπική αξία ή αγιότητά μας. Κριτήριο όμως δυστυχώς κεντρικό για χριστιανούς αυτών των ιδεολογικών αποχρώσεων είναι το δόγμα: « ο μη ων μετ’ εμού εν πλάνη εστί», ως ορθότατα σχολίασε γραπτώς εν τω διαδικτύω προσφάτως εις εκ των ελαχίστων υποστηρικτών μου ανωνύμως. Η αλήθεια είναι ότι πολλοί συμφωνούν και θα ήθελαν να τολμήσουν να εκφρασθούν αλλά σιωπούν δια τον φόβον των Ιουδαίων – να μη χαρακτηρισθούν ως οικουμενιστές ή χάσουν οι ιερωμένοι την πνευματική τους πελατεία. Μην ξεχνάμε ότι οι παραδοσιακοί διατηρητέοι και οι ανεγκέφαλοι πιστοί βαφτίζουν όποιον θέλουν οικουμενιστή - θύμα τους και εγώ - αλλά και αντιοικουμενιστή αντιστρόφως. Τους τελευταίους μάλιστα έχουν ήδη μέσα τους – και έξω τους βεβαίως με δηλώσεις και κινήσεις λατρείας – αγιοποιήσει όντας εν ζωή.

Δυστυχώς η εκκλησιολογία είναι ένας χώρος πειραματισμού και αυθαιρεσίας κατά το δοκούν εκάστου, με αποτέλεσμα έκτροπα λίαν επικίνδυνα – ως η προκειμένη περίπτωση – πολλάκις δε και ευτράπελα. Θυμάμαι τα χρόνια του εκκλησιαστικού της Λάρισας, τότε που υπήρξε περίοδος κατά την οποίαν άλλοι μνημόνευαν το μακαριστό Θεολόγο, άλλοι τον υπό της συνόδου διορισθέντα, άλλοι την Ιερά Σύνοδο εν συνόλω και άλλοι, πιο «διπλωματικοί», άφηναν το χώρο της μνημόνευσης του επισκόπου κενό, δίδοντας έτσι την ελευθερία εις ένα έκαστον να συμπληρώσει κατά συνείδηση το υπό σιωπήν παραδιδόμενον μυστήριον! Φαινόμενα που και σήμερα συναντούμε στις πολυάριθμες συνόδους απεσχισμένων του ενός σώματος του Χριστού παλαιοημερολογιτών, οίτινες διεκδικούν τη μοναδικότητα της επί γης ιστορικής παρουσίας της εκκλησίας και την αποκλειστικότητα της διατήρησης ανοθεύτου της παραδόσεως από το μίασμα του οικουμενισμού και πάσης άλλης αιρέσεως. Μάλιστα επινόησαν και τη νεοφανείσα αίρεση του νεοημερολογητισμού – όπως άλλοι επινοούν το φαναριώτικο νεοοικουμενισμό, παράλληλοι βίοι – ανάγοντας το θέμα των δεκατριών ημερών σε μέγα δογματικό ζήτημα, αγνοούντες ότι η ειδωλολατρική προσκόλληση στο χρόνο καθιστά τους ιδίους εκτεθειμένους δογματικώς – η Εκκλησία είναι ζων Σώμα Χριστού, τον οποίο και μόνο προσκυνά, και μπορεί να χρησιμοποιήσει ακόμη και ημερολόγιο προερχόμενο από παγανιστική πρωτόγονη φυλή του Αμαζονίου, αρκεί να εξυπηρετεί το λειτουργικό της χρόνο και εν γένει σκοπό. Μπορούμε λοιπόν σε μια ιστορική μητρόπολη να συναντήσουμε καμιά δεκαριά μητροπολίτες και αυτονομημένους κατώτερους κληρικούς, λες και το σώμα της εκκλησίας είναι πολυκέφαλο τέρας. Πράγματα βλάσφημα και εγκληματικά επί του ενός Σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας. Ζηλούντες τη δόξα αυτών ανεφάνησαν νέοι «γνήσιοι ορθόδοξοι» που με προχειρολογίες και άτακτες ακτιβιστικές εφορμήσεις θέτουν σε κίνδυνο την εκκλησιαστική ισορροπία. Για να στηρίξουν μάλιστα τους ακροβατισμούς τους είναι ικανοί να ανασύρουν από τα συρτάρια της εκκλησιαστικής ιστορίας περιπτώσεις διακοπής αρχιερατικών μνημονεύσεων και έτσι εν τη συνειδήσει τους όχι μόνον αναπαύονται αλλά και εξαγιάζονται.

Χρόνια τώρα προσπαθούν να πολεμήσουν τον αόρατο εχθρό τον εκ του Φαναρίου προερχόμενον, παραπέμποντάς μας στην παράλληλη χρόνια αναμονή του ελληνοτουρκικού πολέμου και την εξ αυτής πρόνοια συγκέντρωσης τροφίμων, αλλά και στην ομώνυμη αναμονή του αντιχρίστου και την εξ αυτής αναζήτηση καταφυγίων και κατασκευής κρησφυγέτων σωτηρίας. Ας αναλογιστούν τινές σε ποιους χώρους απαντώνται ανάλογα φαινόμενα, ώστε να κατανοήσουν την ομοιότητα των αντιδρώντων κατά «οικουμενισμού».

Ο χώρος της εκκλησίας δεν είναι τόσο στενός όσο θα θελαν μερικοί, για να χωράει μόνον ολίγιστες φατρίες και αυτοκεχρισμένους καθαρούς. Ούτε επίσης είναι ξέφραγο αμπέλι να αλωνίζει κανείς κατά βούλησιν ιδίαν αλλά ουχί θείαν. Ο ρόλος του επισκόπου είναι λίαν ευαίσθητος, όσο και η εκκλησιολογική συνείδηση των αγίων. Θεωρώ ότι η στάση τους πρέπει να αποτελεί οδοδείκτη στην πορεία πάντων ημών των υπολειπομένων πνευματικώς, για αυτό άλλωστε και τους χρησιμοποίησα κατά κόρον ως παράδειγμα στα ως τώρα σχετικά γραφόμενά μου.

« Η Εκκλησία ιδρύθηκε από τον Θεό και στερεώθηκε διά του αίματος των μαρτύρων. Και όμως πολλοί την πολεμούν και τη συκοφαντούν, χωρίς να διδάσκονται από την ιστορία ότι όσοι την επολέμησαν εχάθησαν, ενώ αντιθέτως εκείνη έχει ανυψωθεί μέχρι του ουρανού. Διότι η Εκκλησία, όταν πολεμείται, νικά. Όταν σκέπτονται εναντίον της κακά, αυτή εξαγνίζεται, όταν υβρίζεται, γίνεται πλέον λαμπρά. Δέχεται πολλάκις επιθέσεις, όμως δε νικάται ποτέ, κλυδωνίζεται μεν, χωρίς όμως να καταποντίζεται, υφίσταται διάφορα κακά, δε ναυαγεί όμως ουδέποτε. Παλαίει, χωρίς ποτέ να ηττάται» (άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος).
Η αλήθεια σίγουρα δεν έχει ανάγκη ανθρωπίνων ερεισμάτων. Αυτό άλλωστε θα φανεί, όταν το εν λόγω οικοδόμημα το οποίο έκτισαν κάποιοι πάνω σε δύο κυρίως «ακρογωνιαίους λίθους», αφαιρουμένων αμφοτέρων ή και ενός μόνον εξ αυτών, θα καταρριφθεί ως χάρτινος πύργος.

Λάρισα, 26/12/2009

Eρως και θάνατος - Ενα νέο βιβλίο του Χρυσόστομου Σταμούλη

Το βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ και ο Ακρίτας

παρουσιάζουν το νέο βιβλίο του

Χρυσόστομου Σταμούλη :

Έρως και θάνατος

Δοκιμή για έναν πολιτισμό της σάρκωσης
την Πέμπτη 17 Δεκεμβρίου και ώρα 8:00μ.μ
στο cafe IANOS Σταδίου 24, στο κέντρο της Αθήνας.

Θα μιλήσουν με αλφαβητική σειρά οι :

Μελίνα Κανά, τραγουδίστρια.

Γιώργος Κόρδης, επίκουρος καθηγητής Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, ζωγράφος.

Θανάσης Παπαθανασίου, Δρ. Θεολογίας, Διευθυντής του περιοδικού Σύναξη.

π. Φιλόθεος Φάρος,

* Την συζήτηση θα συντονίσει η διευθύντρια του Ακρίτα Μαρία Κοκκίνου.

Τραγούδια του Χρυσόστομου Σταμούλη για τον Έρωτα και τον Θάνατο θα ερμηνεύσουν οι:
Μελίνα Κανά, Μιχάλης Παπαζήσης και Γιώργος Καλογήρου.
Πιάνο: Κωσταντίνος Δημηνάκης, Κρουστά: Στέφανος Κωφίδης, Λαούτο-Κιθάρα: Γιώργος Καλογήρου.

H εκδήλωση γίνεται με την υποστήριξη του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:

O Xρυσόστομος Σταμούλης γεννήθηκε το 1964 στήν Άφυτο Xαλκιδικής.
Σπούδασε Θεολογία στα πανεπιστήμια της Θεσσαλονίκης, του Bελιγραδίου και του Nτάραμ Aγγλίας. T ο 1989 αναγορεύθηκε διδάκτορας Θεολογίας στο Tμήμα Θεολογίας του A.Π.Θ. Σήμερα είναι καθηγητής στο Tμήμα Θεολογίας του A.Π.Θ. και διδάσκει τα μαθήματα της Δογματικής και Συμβολικής Θεολογίας και της Φιλόκαλης Aισθητικής της Oρθοδοξίας. Έχει συγγράψει σειρά βιβλίων και άρθρων. Aνάμεσά τους: Kυρίλλου Aλεξανδρείας, Kατά Aνθρωπομορφιτών (1993)· Θεοτόκος καί ορθόδοξο δόγμα. Σπουδή στή διδασκαλία του Αγίου Kυρίλλου Aλεξανδρείας (1996, 2003)· Περί φωτός. Προσωπικές ή φυσικές ενέργειες; Συμβολή στή σύγχρονη περί Aγίας Tριάδος προβληματική στόν Oρθόδοξο χώρο (1999, 2007)· Φύση καί αγάπη και άλλα μελετήματα (1999, 2007)· Kυρίλλου Aλεξανδρείας Περί της Eνανθρωπήσεως του Mονογενούς (1998, 2000)· Άσκηση αυτοσυνειδησίας. Mελετήματα δογματικής θεολογίας (2004)· Kάλλος τό Άγιον. Προλεγόμενα στή φιλόκαλη αισθητική της Oρθοδοξίας (2004, 2005, 2008)· H γυναίκα του Λώτ και η σύγχρονη θεολογία (2009). Έκανε μουσικές σπουδές στο Mακεδονικό και στο Kρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης. Aπό τό 1991 διευθύνει τή Xορωδία και την ορχήστρα Nέων Aγιος Ιωάννης ο Xρυσόστομος Θεσσαλονίκης. Συνεργάστηκε μέ σπουδαίους συνθέτες, διευθυντές ορχηστρών καί τραγουδιστές της Eλλάδας καί του εξωτερικού.

Η θεολογία για το περιβάλλον

(ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ)

ΣΤΟ Ρ/Σ ΤΗΣ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΣ:

Η θεολογία για το περιβάλλον

«Ορθόδοξη θεολογία και φυσικό περιβάλλον: Oι θέσεις της Εκκλησίας, οι δράσεις στην Εκπαίδευση», είναι το θέμα της αυριανής (Παρασκευή, 11/12/2009) εκπομπής «Θεολογία και Κοινωνία», η οποία μεταδίδεται από το Ρ/Σ της Ι. Μητρόπολης Λάρισας (96,3 FM) κάθε Παρασκευή στις 6 μ.μ.

Καλεσμένος στο studio της εκκλησιαστικής ραδιοφωνίας για τη σχετική συζήτηση - μʼ αφορμή και τη σύνοδο του ΟΗΕ στη Κοπεγχάγη, για το κλίμα - με τον δημοσιογράφο και θεολόγο Χάρη Ανδρεόπουλο είναι ο θεολόγος καθηγητής, Λεωνίδας Τέλιος, υπεύθυνος Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης της Δ/νσης Β/θμιας εκπαίδευσης ν. Λάρισας.

* Eπισημαίνεται ότι η εκπομπή μεταδίδεται και μέσω της ιστοσελίδας της Ιεράς Μητρόπολης http://www.imlarisis.gr/live.php , που σημαίνει ότι ακούγεται, μέσω του διαδικτύου, σ' όλη την Ελλάδα. Οι ακροατές μπορούν να καταθέτουν τις απόψεις τους κατά τη διάρκεια της εκπομπής, στο τηλ. 2410 - 624926.

Αναμετάδοση της "Πειραϊκής Εκκλησίας" στο Ρ/Σ της Ι. Μητρόπολης Λάρισας

* Περιορίζεται η αναμετάδοση του κεντρικού Ρ/Σ της Εκκλησίας της Ελλάδος, καθώς το «ανανεωτικό πρόγραμμά» του κρίνεται ότι « δεν αρμόζει στον παραδοσιακό – κατηχητικό χαρακτήρα του Ρ/Σ που επιθυμεί η Μητρόπολη»

Πρόγραμμα από τον ραδιοφωνικό σταθμό της «Πειραϊκής Εκκλησίας» (της Ιεράς Μητρόπολης Πειραιώς) αναμεταδίδει εδώ και μια εβδομάδα περίπου ο ραδιοφωνικός σταθμός της Ιεράς Μητρόπολης Λάρισας, επιχειρώντας να αμβλύνει τις αντιδράσεις ακροατών του οι οποίες, όπως αναφέρουν στελέχη της Μητρόπολης, εκδηλώθηκαν για το ανανεωμένο πρόγραμμα του (κεντρικού) Ρ/Σ της Εκκλησίας της Ελλάδος, το οποίο αναμετέδιδε καθ' ολοκληρίαν, μέχρι προσφάτως, ο εκκλησιαστικός σταθμός της Θεσσαλικής πρωτεύουσας (96,3 FM).

«Γίναμε αποδέκτες πολλών και εντόνων διαμαρτυριών από ακροατές για το νέο πρόγραμμα του Ρ/Σ της Εκκλησίας της Ελλάδος…» τονίζουν συνεργάτες του σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιγνατίου, θεωρώντας ως «βάσιμη αιτία» αυτών των διαμαρτυριών τόσο το «εκκοσμικευμένο περιεχόμενο του νέου προγράμματος», όπως αυτό εκφράζεται με τη «πληθώρα των λαϊκών ασμάτων», όσο και την «ανάθεση εκπομπών πνευματικού περιεχομένου σε θεολόγους οικουμενιστικών αντιλήψεων και τάσεων, γεγονός που έχει υποβαθμίσει τον ομολογιακό και κατηχητικό χαρακτήρα του κεντρικού Ρ/Σ της Εκκλησίας. Κατόπιν τούτων», έλεγαν οι ίδιοι συνεργάτες του Μητροπολίτη Λάρισας κ. Ιγνατίου, «θεωρώντας ανάγκη να διατηρήσουμε στο σταθμό μας το παραδοσιακό του ύφος αποφασίσαμε να αναμεταδίδουμε πρόγραμμα από την «Πειραϊκή Εκκλησία», ένα πρόγραμμα που αρμόζει περισσότερο και στο παραδοσιακό και κατηχητικό χαρακτήρα που επιθυμεί ο Σεβασμιώτατος να έχει ο σταθμός μας».

* Aξίζει πάντως να αναφερθεί ότι με την παραπάνω προσέγγιση διαφοροποιήθηκαν θεολόγοι - συνεργάτες του Ρ/Σ, οι οποίοι θεωρούν ότι θα πρέπει να συνεχίσει να αναμεταδίδεται απρόσκοπτα το νέο πρόγραμμά του Ρ/Σ της Εκκλησίας της Ελλάδος, για το οποίο εξέφραζαν θετική άποψη, συντασσόμενοι με το επιχειρούμενο ανανεωτικό του άνοιγμα, ίδιως για το γεγονός ότι ανάμεσα στους νέους παραγωγούς εκπομπών συγκαταλέγονται εκλεκτοί πανεπιστημιακοί δάσκαλοι από τα τμήματα Θεολογίας τόσο του ΑΠΘ, όσο και του ΕΚΠΑ. Οι διαφοροποιηθέντες – πλήν σεβόμενοι απολύτως την επιλογή του Μητροπολίτη κ. Ιγνατίου - θεολόγοι πρόκειται να θέσουν τις παραιτήσεις τους στη διάθεση του διευθυντού του Ρ/Σ της Ιεράς Μητρόπολης Λάρισας.

Σημειώνεται ότι αυτή τη στιγμή ο Ρ/Σ της Ιεράς Μητρόπολης Λάρισας έχει το δικό του, τοπικό πρόγραμμα από τις 8 το πρωϊ μέχρι τις 2 το μεσημέρι, από τις 2 μέχρι τις 4 αναμεταδίδει το (ειδησεογραφικού χαρακτήρα αυτό το διάστημα) πρόγραμμα του Ρ/Σ της Εκκλησίας της Ελλάδος, από τις 4 μέχρι τις 9 ξαναέχει τοπικό πρόγραμμα και από τις 9 το βράδυ μέχρι τις 8 το πρωϊ της επομένης αναμεταδίδει το πρόγραμμα της «Πειραϊκής Εκκλησίας».

- Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Ρ/Σ της Ιεράς Μητρόπολης Λάρισας συγκαταλέγεται ανάμεσα στα εκκλησιαστικά ραδιόφωνα που παρουσιάζουν λίαν υψηλή ακροαματικότητα. Σύμφωνα με την προ διετίας έρευνα (http://www.minpress.gr/minpress/larisas-2.pdf) της Γενικής Γραμματείας Τύπου και Ενημέρωσης που έφερε στη δημοσιότητα η εφημερίδα «Ελευθερία» της Λάρισας (τον Ιούλιο του 2007), ο Ρ/Σ της Ιεράς Μητρόπολης με γενικό ποσοστό ακροαματικότητας κοντά στο 6% βρίσκεται (μαζί με τον Ρ/Σ της Ιεράς Μητρόπολης Δημητριάδος που επίσης συγκεντρώνει παρόμοιο υψηλό ποσοστό) στην κορυφή σ’ επίπεδο Θεσσαλίας κι’ ευρύτερα Κεντρικής Ελλάδος μεταξύ των Ρ/Σ των αντιστοίχων Ιερών Μητροπόλεων, ενώ το ποσοστό αυτό είναι υπερδιπλάσιο από το αντίστοιχο που είχε καταγραφεί για τον κεντρικό Ρ/Σ της Εκκλησίας της Ελλάδος, που κυμαινόταν στο 2,5% περίπου. Ενώ δεν έλειψαν και τα κολακευτικά σχόλια του Τύπου που έκαναν λόγο για έναν άθλο που έχει πετύχει η εκκλησιαστική ραδιοφωνία της Λάρισας, όπως π.χ το σχόλιο που δημοσίευσε η «Ελευθερία» (23/7/2007) σημειώνοντας σχετικά: «Πολύ καλή η ακροαματικότητα του ραδιοφωνικού σταθμού της Μητρόπολης Λάρισας, σύμφωνα με την τελευταία έρευνα του υπουργείου. Ειδικά αν σκεφθεί κανείς ότι πρόκειται για «ειδικής φύσεως σταθμό», πρόκειται για επίτευγμα. Ακόμη καλύτερο; Oι λίαν ενδιαφέρουσες εκπομπές λόγου που μας χαρίζει. Ας συνεχίσουν…».

XA.AN.

* * * * * * * * * * *

ANAΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ:

* "ΑΚΤΙΝΕΣ¨: http://aktines.blogspot.com/2009/11/blog-post_6488.html

* Oρθόδοξη Πίστη: http://orthodoxi-pisti.blogspot.com/2009/11/blog-post_6994.html

Η "Θεολογία" σε νέα πορεία

Ἡ Θεολογία ὡς ἐπιστημονικὸ περιοδικὸ ἐκδίδεται μὲ τὴν μέριμνα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀνελλιπῶς απὸ τὸ 1923. Τὴν διεύθυνση τοῦ περιοδικοῦ ἀνέλαβε ἀπὸ τὸν Ἰανουάριο τοῦ 2009 ὁ Σταῦρος Γιαγκάζογλου, Δρ. Θεολογίας καὶ Σύμβουλος τοῦ Παιδαγωγικοῦ Ἰνστιτούτου, ἐνῶ ἡ Συντακτικὴ Ἐπιτροπὴ μὲ ἐνιαύσια θητεία ἔγινε πολυμελὴς καὶ ἀπαρτίζεται ἀπὸ καθηγητὲς τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν Ἀθηνῶν καὶ Θεσσαλονίκης ἀνὰ ἐπιστημονικὸ κλάδο, μὲ τὴ συμμετοχὴ ἑνὸς Μητροπολίτη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Οἱ προκλήσεις τῶν καιρῶν, ἀλλά, κυρίως, οἱ θεολογικὲς καὶ ποιμαντικὲς ἀνάγκες τῆς ἐκκλησιαστικῆς διακονίας ὁδήγησαν σὲ οὐσιαστικὲς καὶ τυποτεχνικὲς ἀλλαγές, ὥστε ὁ θεολογικὸς λόγος νὰ ἀκούγεται εὐρύτερα, νὰ προκαλεῖ ζυμώσεις καὶ γόνιμη συζήτηση, νὰ γίνεται φανερὴ ἡ ἐπικαιρότητα καὶ διαχρονικότητά του.

Ἔτσι ἡ Θεολογία δίχως νὰ ἀποβάλλει τὸν ἀκαδημαϊκὸ καὶ ἐπιστημονικό της χαρακτήρα, μπορεῖ νὰ γίνει ἕνα πιὸ δυναμικό, αἰσθητικά ἑλκυστικὸ καὶ ἐνδιαφέρον γιὰ περισσότερους ανθρώπους περιοδικό. ἩΘεολογία κυκλοφορεῖ πλέον σὲ τέσσερα τεύχη ἀνὰ ἔτος. Ἀπὸ αὐτά, τὰ δύο εἶναι ποικίλης θεολογικῆς ὕλης καὶ τὰ ἄλλα δύο ἀναφέρονται σὲ συγκεκριμένα κάθε φορὰ θεολογικὰ ἀφιερώματα, ἐνδιαφέροντα καὶ προσβάσιμα καὶ ἀπὸ τὸν μέσο ἀναγνώστη. Σὲ κάθε τεῦχος, πέραν τοῦ ἀφιερώματος, δημοσιεύονται ἀκόμη: στὴ στήλη Ἰδιόμελα, ὁρισμένες ἀνεξάρτητες θεματικὰ θεολογικὲς μελέτες ἢ δοκίμια. στὴ στήλη Θεολογικὰ Χρονικά, ἀναφορὰ σὲ σημαντικὰ γεγονότα ἀπὸ τὸν διορθόδοξο καὶ διαχριστιανικὸ κόσμο, ὅπως συνοδικὲς συνδιασκέψεις, συνέδρια, ἐπίσημοι διαχριστιανικοὶ διάλογοι κ.ἄ.. στὴ στήλη Περιοδικὰ Ἀνάλεκτα, σύντομη
ἐπισκόπηση τῶν ἑλληνικῶν καὶ ξένων θεολογικῶν περιοδικῶν. στὴ στήλη Βιβλιοστάσιον, βιβλιοκριτικὰ δοκίμια καὶ παρουσιάσεις θεολογικῶν μονογραφιῶν, βιβλίων καὶ λοιπῶν ἐκδόσεων. τέλος, στὴ στήλη Ἀναλόγιον, ἐνημερωτικό δελτίο πρόσφατων θεολογικῶν ἐκδόσεων.
Στὴν ἀναδιοργάνωση τοῦ περιοδικοῦ, ἡ μέριμνα γιὰ τὸ οὐσιαστικὸ περιεχόμενο τῆς προσφερόμενης ὕλης του θὰ εἶναι διαρκὴς καὶ ἀκαταπόνητη, γιὰ νὰ γίνει ἡ Θεολογία σύγχρονο, ἐνδιαφέρον καὶ παρεμβατικὸ στὸν ἀκαδημαϊκό, ἐπιστημονικὸ καί, γενικότερα, στὸν χῶρο τοῦ πνεύματος περιοδικό. Ἡ Θεολογία θὰ μπορεῖ νὰ διευρύνει, τελικά, τὸ ἀναγνωστικὸ κοινό της καὶ πέραν τῶν εἰδικῶν καί, κυρίως, νὰ διακονήσει καὶ νὰ ὑποστηρίξει θεολογικὰ καὶ ποιμαντικὰ τὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας στὸ σύγχρονο κόσμο.

Μετὰ τὴν κυκλοφορία τοῦ 1ου τεύχους μὲ ποικίλη ἐπιστημονικὴ καὶ θεολογικὴ ὕλη, ἀκο-
λούθησε ἡ ἔκδοση τοῦ 2ου ἀφιερωματικοῦ τεύχους τῆς Θεολογίας. Μὲ κεντρικὸ θέμα τὸν συνοδικὸ θεσμὸ τὰ κείμενα τοῦ πρώτου ἀφιερώματος τῆς Θεολογίας ἐπισημαίνουν ὅτι ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας δὲν εἶναι ἕνας δεδομένος θεσμὸς ποὺ ἐπιβάλλεται ἀντικειμενικὰ ὡς ἀλάθητη ἐξουσία, οὔτε βέβαια, μιὰ ἀτομικὴ ψυχολογικὴ ἐμπειρία.Ἡσυνοδικότητα προβάλλει ὡς γεγονὸς κοινωνίας καὶ ἑνότητας, ὡς ἔκφραση τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἤθους, ὡς πλέγμα διαπροσωπικῶν σχέσεων καὶ ὄχι ὡς ἀπρόσωπη ὀργάνωση καὶ θεσμικὴ λειτουργία. Ἡ σύνοδος στὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση, δίχως νὰ εἶναι μιὰ δομὴ ὑπεράνω τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, συνδέει ὀργανικὰ τὶς κατὰ τόπους Ἐκκλησίες, ὑπερβαίνοντας τὸν πειρασμὸ τῆς παγκόσμιας ὀργάνωσης. Ἡ συνοδικότητα, λοιπόν, ἀποτελεῖ γεγονὸς ἑνότητας ἀλλὰ καὶ κοινωνίας τῶν μελῶν κάθε ἰδιαίτερης ἐκκλησιαστικῆς κοινότητας, ἀλλὰ καὶ τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν μεταξύ τους καὶ εἶναι ἀδιανόητη δίχως τὴ σύναξη καὶ τὴν ἐμπειρία τῆς Θείας Ευχαριστίας.

Τὰ κείμενα τοῦ ἀφιερώματος ὑπογράφουν οἱ: Μητροπολίτης Περγάμου Ἰωάννης Ζηζιούλας, Πέτρος Βασιλειάδης, Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ἱερόθεος Βλάχος, Δημήτριος Μόσχος, Γεώργιος Μαρτζέλος, Ἀρχιμ. Γρηγόριος Παπαθωμᾶς, Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος Σαββᾶτος, π. Ἀντώνιος Πινακούλας, π. Δημήτριος Μπαθρέλλος, Ἀνέστης Κεσελόπουλος,
Κωνσταντῖνος Δεληκωσταντῆς καὶ Μάριος Μπέγζος. Ἀκολουθοῦν οἱ στῆλες «Θεολογικὰ Χρονικά», «Περιοδικὰ Ἀνάλεκτα», «Βιβλιοστάσιον» καί «Ἀναλόγιον», μὲ πλούσιο ὑλικό.
Τὸ ἑπόμενο 3ο τεῦχος τῆς Θεολογίας θὰ εἶναι ποικίλης ὕλης καὶ θὰ κυκλοφορήσει τὸν προσεχὴ Νοέμβριο.