Oι 13 νέοι Περιφερειακοί Διευθυντές Εκπαίδευσης

YΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ
ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗΣ
ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ

07/01/2010

Ορίσθηκαν οι δεκατρείς (13) νέοι

Περιφερειακοί Διευθυντές Εκπαίδευσης

Με απόφαση της Υπουργού Παιδείας, Δια βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων Άννας Διαμαντοπούλου ορίσθηκαν οι δεκατρείς νέοι Περιφερειακοί Διευθυντές Εκπαίδευσης μετά από ενδελεχή, δημόσια και αξιοκρατική διαδικασία. Είναι η πρώτη φορά κατά την οποία η διαδικασία επιλογής έτυχε ευρείας δημοσιότητας στο πλαίσιο της εφαρμοζόμενης νέας κυβερνητικής πρακτικής. Παρότι ο νόμος παρέχει αποκλειστική αρμοδιότητα αξιολόγησης, κρίσης, επιλογής και απόφασης στον Υπουργό Παιδείας, αποφασίστηκε η δημοσιοποίηση μέσω της ιστοσελίδας της ανοιχτής διακυβέρνησης http://www.opengov.gr/, της ιστοσελίδας του Υπουργείου Παιδείας http://www.ypepth.gr/, αλλά και των έντυπων μέσων ενημέρωσης.

Υποβλήθηκαν συνολικά 973 αιτήσεις ηλεκτρονικά και 37 αιτήσεις στην Υπηρεσία του Υπουργείου Παιδείας. Επιτροπή υπό τον Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Παιδείας και στελέχη του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, του Εθνικού Κέντρου Δημόσιας Διοίκησης έθεσε τα κριτήρια επιλογής και έκανε την περαιτέρω επεξεργασία των αιτήσεων με βάση:

- Τα επιστημονικά προσόντα (Τίτλοι σπουδών - διδακτορικό, μεταπτυχιακό, μετεκπαίδευση, καταρτίσεις, συγγράμματα κλπ)

-Τη διοικητική εμπειρία (προϋπηρεσία σε διευθυντικές θέσεις- σχολικές μονάδες, Δ/νσεις και γραφεία διοίκησης της εκπαίδευσης, υπηρεσιακά συμβούλια κλπ)

- Την κοινωνική δραστηριότητα (συμμετοχή σε θεσμούς και όργανα αναπτυξιακής, κοινωνικής, επιστημονικής και εκπαιδευτικής δράσης).

Οι προεπιλεγέντες εκλήθησαν σε προφορική συνέντευξη που πραγματοποιήθηκε από την Υπουργό Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων κα Άννα Διαμαντοπούλου και κατέθεσαν το φάκελο των δικαιολογητικών τους προκειμένου να ελεγχθούν από την επιτροπή ως προς τη νομιμότητά τους.

Στην τελική επιλογή των 13 Περιφερειακών Διευθυντών Εκπαίδευσης εκτός των ανωτέρω κριτηρίων και διαδικασιών λήφθηκε υπόψη:
Η αναλογική συμμετοχή εκπαιδευτικών Α’ θμιας (7) και Β’ θμιας (6)
Η ενίσχυση της παρουσίας των γυναικών (4 γυναίκες-ποσοστό 30% των επιλεγέντων)
Η ενίσχυση της περιφερειακής εκπροσώπησης (όλοι οι επιλεγέντες υπηρετούν σε μονάδες ή του κέντρου της Περιφέρειας ή Νομού της Περιφέρειας για την οποία επιλέχτηκαν)
Η αντιπροσωπευτικότητα των κλάδων μαθηματικοί, φιλόλογοι, πληροφορικοί, φυσικές επιστήμες, ειδική αγωγή, τεχνική εκπαίδευση αλλά και των ειδικών μετεκπαιδεύσεων σε θέματα διοίκησης της εκπαίδευσης, νέων τεχνολογιών κλπ.
Γενικότερη η αποδοχή από την εκπαιδευτική κοινότητα και στην ευρύτερη κοινωνία.
Τέλος, η ανωτέρω επεξεργασία των βιογραφικών αποτύπωσε την ύπαρξη ενός αξιολογότατου εκπαιδευτικού δυναμικού στη χώρα μας με πλούσια επιστημονικά, γνωστικά, διοικητικά προσόντα συνοδευόμενη από μια ευρύτατη κοινωνική δράση και παρουσία. Η ύπαρξη όλου αυτού του δυναμικού και προφανώς ενός ευρύτερου σώματος που δεν μετείχε στη συγκεκριμένη διαδικασία αποτελεί ένα αισιόδοξο και ελπιδοφόρο μήνυμα για την περαιτέρω αξιοποίηση των στελεχών της εκπαίδευσης που θα συμβάλλουν στη γενικότερη αναβάθμιση της παιδείας.

* Δήλωση της Υπουργού Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης & Θρησκευμάτων Άννας Διαμαντοπούλου:

"Η ανοιχτή διαδικασία πρόσκλησης υποβολής υποψηφιοτήτων για Περιφερειακούς Διευθυντές έκανε εμφανή τον πλούτο των προσόντων σημαντικού τμήματος του εκπαιδευτικού κόσμου. Αισθάνομαι περήφανη και αισιόδοξη γιατί πάνω από όλα η εκπαίδευση χρειάζεται εκπαιδευτικούς που δεν σταματούν να μαθαίνουν και που η προσφορά τους γίνεται δείγμα ζωής και πράξης. Οι 13 Περιφερειακοί Διευθυντές και Διευθύντριες που επελέγησαν αναλαμβάνουν από σήμερα καθήκοντα με μια σαφή εντολή «Πρώτα ο μαθητής» παντού, σε κάθε επιλογή και πρωτοβουλία".

Ακολουθεί ο Πίνακας των επιλεγέντων με ένα συνοπτικό βιογραφικό

* Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Αττικής

Κουμέντος Ιωάννης

Γεννήθηκε στη Ρόδο το 1958. Είναι πτυχιούχος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Ρόδου. Επίσης, έχει πτυχίο από την Α.Σ.Ο.Ε.Ε (Τμήμα Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων). Διαθέτει πτυχίο εξομοίωσης από το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και δίπλωμα μετεκπαίδευσης από το Μαράσλειο Διδασκαλείο.
Είναι Διδάκτωρ του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει διδάξει στο Μαράσλειο Διδασκαλείο και διετέλεσε Γενικός Διευθυντής του Ε.Ι.Ν (1997 – 2000). Έχει διαχειριστεί προγράμματα ΕΠΕΑΕΚ (αγωγής υγείας και κινητικότητας). Είναι Διευθυντής Δημοτικού Σχολείου στο Νομό Αττικής. Διαθέτει συγγραφικό και επιστημονικό έργο. Διετέλεσε μέλος του Κ.Σ. της ΕΦΕΕ (1978-1982), μέλος Δ.Σ. Συλλόγου Δασκάλων Αθήνας «ο Παρθενώνας» (1992-1994) και μέλος Δ.Σ. Συλλόγου «Δασκάλων Νέας Σμύρνης «Χρυσόστομος Σμύρνης» (2002-2004), μέλος της κίνησης πολιτών για το Περιβάλλον «Πράσινη Γραμμή», Σύμβουλος 5ου Δημοτικού Διαμερίσματος Αθηναίων (1982 – 1986)

* Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Κεντρικής Μακεδονίας

Καρτσιώτης Θεόδωρος

Γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη το 1954, Μαθηματικός, Σχολικός Σύμβουλος Πληροφορικής Κλάδου ΠΕ19 και Διδάκτωρ της Παιδαγωγικής Σχολής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης. Ήταν Υπεύθυνος Κέντρου Πληροφορικής και Νέων Τεχνολογιών.
Δίδαξε σε όλους τους τύπους σχολείων της Δ.Ε., στο Παιδαγωγικό Τμήμα του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, στο Τμήμα Νηπιαγωγών του ΑΠΘ, στην ΑΣΠΑΙΤΕ, στην ΣΕΛΕΜΘ και σε πολλά ΠΕΚ, με παραδοσιακούς τρόπους και με συστήματα εξ αποστάσεως εκπαίδευσης.
Ασχολήθηκε με τον σχεδιασμό και υλοποίηση έργων αξιοποίησης των Τεχνολογιών Πληροφορίας και Επικοινωνιών στην εκπαιδευτική διαδικασία και στην επιμόρφωση των εκπαιδευτικών της ΠΕ και ΔΕ. Έχει σημαντικό ερευνητικό και συγγραφικό έργο (Βιβλία, cd, άρθρα σε περιοδικά) και ήταν εισηγητής, μέλος οργανωτικής / επιστημονικής επιτροπής σε δεκάδες συνέδρια και ημερίδες. Διετέλεσε Γενικός Γραμματέας Παραρτήματος ΕΜΕ Θεσσαλονίκης, μέλος του κεντρικού συμβουλίου της ΕΜΕ και αντιπρόεδρος της Ελληνικής Ιστιοπλοϊκής Ομοσπονδίας. Είναι μέλος σε πολλούς επιστημονικούς συλλόγους.

* Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Ανατολικής Μακεδονίας & Θράκης

Κελεσίδης Γεώργιος

Γεννήθηκε το 1958 στη Μάνη Έβρου. Πτυχιούχος Παιδαγωγικής Ακαδημίας Μυτιλήνης και πτυχιούχος του Παιδαγωγικού Τμήματος του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης. Πτυχίο από τη Σχολή Επιμόρφωσης Λειτουργών Δημοτικής Εκπαίδευσης Αλεξανδρούπολης. Έχει μεταπτυχιακά διπλώματα ειδίκευσης στην Κοινωνική ψυχιατρική - Δημοκρίτειο Πανεπιστημίο Θράκης, Τμήμα Ιατρικής - και στη Παιδοψυχιατρική της Ιατρικής σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Υποψήφιος Διδάκτωρ στο τμήμα Εκπαίδευσης Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπηρέτησε σε ελληνικά δημοτικά σχολεία της Γερμανίας, ως Σχολικός Σύμβουλος στο Νομό Ροδόπης με αρμοδιότητα τα μειονοτικά σχολεία. Διετέλεσε επί σειρά ετών Πρόεδρος του συλλόγου δασκάλων.
Προϊστάμενος επιστημονικής παιδαγωγικής καθοδήγησης στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης και από το 2007 μέχρι σήμερα υπηρετεί ως Σχολικός Σύμβουλος στο Νομό Έβρου.

* Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Δυτικής Μακεδονίας

Ζυγούρη Έλενα

Γεννήθηκε στα Σέρβια Κοζάνης το 1962. Είναι πτυχιούχος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Θεσσαλονίκης, Πτυχιούχος του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης Θες/νίκης - ΑΠΘ και Διδάκτωρ του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης Φλώρινας του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Διαθέτει δίπλωμα Μεταπτυχιακών σπουδών Παιδαγωγικής του ΑΠΘ, καθώς και δίπλωμα διετούς μετεκπαίδευσης στις Επιστήμες της Αγωγής από το Διδασκαλείο "Δημήτρης Γληνός" του Α.Π.Θ. Έχει διατελέσει Διευθύντρια σχολείου στο Νομό Καστοριάς. Είναι Σχολική Σύμβουλος Δημοτικής Εκπαίδευσης της 1ης Περιφέρειας Νομού Καστοριάς. Ήταν αιρετή εκπρόσωπος του Π.Υ.Σ.Π.Ε Καστοριάς. Διαθέτει συγγραφικό και επιστημονικό έργο. Είναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Εκπαιδευτικών για το περιβάλλον και μέλος του Δ.Σ του αντίστοιχου παραρτήματος Δυτικής Μακεδονίας.

* Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Πελοποννήσου

Μισθός Πέτρος

Γεννήθηκε το 1965 στη Δαιμονιά Λακωνίας. Πτυχιούχος Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης (Τμήμα Φιλολογίας). Διαθέτει Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Σπουδών στην εκπαίδευση της Σχολής Ανθρωπιστικών Σπουδών του Ε.Α.Π. Δίδαξε ως επιμορφωτής στο Π.Ε.Κ Τρίπολης, στο ΕΚΕΠΙΣ, στο ΙΔΕΚΕ, στον Οργανισμό Επιμόρφωσης Εκπαιδευτικών και διετέλεσε αξιολογητής εκπαιδευτών στη Γενική Γραμματεία Δια Βίου Εκπαίδευσης. Διαθέτει επιστημονική και συγγραφική δράση και ερευνητικό έργο. Σήμερα διατελεί Διευθυντής σχολικής μονάδας. Διετέλεσε μέλος του Α.Π.Υ.Σ.Δ.Ε Πελοποννήσου από το 2002-2008 και αιρετός εκπρόσωπος του Π.Υ.Σ.Δ.Ε Αρκαδίας. Το 1998 ασχολήθηκε ενεργά με τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Αρκαδίας, διετέλεσε μέλος του Δ.Σ της ΕΛΜΕ Αρκαδίας επί σειρά ετών, μέλος του Συνδέσμου Φιλολόγων και μέλος της Επιστημονικής Ένωσης Ενηλίκων Ελλάδας.

* Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Δυτικής Ελλάδας

Παναγιωτόπουλος Γεώργιος

Γεννήθηκε στα Λεχαινά Ηλείας το 1965. Πτυχιούχος του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ), καθώς και της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Ρόδου. Έχει δίπλωμα διετούς εκπαίδευσης του Μαράσλειου Διδασκαλείου Δημοτικής Εκπαίδευσης στην Ειδική Αγωγή του παιδαγωγικού τμήματος του Ε.Κ.Π.Α. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος στη Διοίκηση Μονάδων Υγείας του Ε.Α.Π., είναι Διδάκτωρ της σχολής Ανθρωπιστικών Επιστημών του τμήματος Επιστημών της Προσχολικής Αγωγής και του Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Το επιστημονικό – συγγραφικό του έργο εντάσσεται στις επιστήμες της αγωγής με έμφαση την Δια Βίου Μάθηση – Κατάρτιση και την σχέση με την αγορά εργασίας.
Είναι επιστημονικός συνεργάτης – διδάσκων του ΤΕΙ Πάτρας και καθηγητής – σύμβουλος στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα Εκπαίδευση Ενηλίκων στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο. Σήμερα είναι Διευθυντής του Β΄ Δημοτικού Σχολείου Λεχαινών Ηλείας.
Η επαγγελματική και διοικητική του εμπειρία συμπεριλαμβάνει, τη μακρόχρονη θητεία του, θέσεις ευθύνης τόσο της Αυτοδιοίκησης (Αντινομάρχης Ηλείας 2002 – 2005), Γενικός Γραμματέας Ν.Α. Ηλείας 2005 – 2006), όσο και του Δημοσίου Τομέα (Πρόεδρος Διοικητικού Συμβουλίου ΝΠΙΔ και ΝΠΔΔ , 1993 – 2004).

*Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Στερεάς Ελλάδας

Αργυρόπουλος Ηλίας

Γεννήθηκε το 1951 στο Μοσχοχώρι Φθιώτιδας. Είναι πτυχιούχος του Μαθηματικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διαθέτει διδακτορικό δίπλωμα στην Επιστήμη των Μαθηματικών από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Είναι συγγραφέας σε βιβλία μαθηματικών του Ο.Ε.Δ.Β και έχει επιστημονικό και συγγραφικό έργο. Διαθέτει μεγάλη διοικητική εμπειρία καθότι διετέλεσε Διευθυντής σχολικών μονάδων, Σχολικός Σύμβουλος μαθηματικών, Προϊστάμενος επιστημονικής και παιδαγωγικής καθοδήγησης της Περιφερειακής Διεύθυνσης Στερεάς Ελλάδας και υποδιευθυντής του Π.Ε.Κ Λαμίας. Είναι επιστημονικός συνεργάτης στο τμήμα πληροφορικής στο Τ.Ε.Ι Λαμίας. Διετέλεσε μέλος του Π.Υ.Σ.Δ.Ε Ν. Φθιώτιδας και μέλος του Α.Π.Υ.Σ.Δ.Ε της Στερεάς Ελλάδας από το 2003-2007.
Επίσης διετέλεσε και είναι Πρόεδρος του παραρτήματος Στερεάς Ελλάδας της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας.

* Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Ηπείρου

Νόκα – Ζαράχη Τριανταφυλλιά

Γεννήθηκε το 1954. Είναι πτυχιούχος του Μαθηματικού τμήματος του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Διαθέτει πτυχίο της Σχολής Επιμόρφωσης Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης Ιωαννίνων και πτυχίο επάρκειας Αλβανικής Γλώσσας. Υποψήφια Διδάκτωρ του Παιδαγωγικού τμήματος Νηπιαγωγών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Είναι Διευθύντρια του Β’ Γυμνασίου Ιωαννίνων - Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης Ιωαννίνων και Τάξεων Ένταξης (ειδική αγωγή) από το 2002 έως σήμερα.
Διετέλεσε υπεύθυνη του Γραφείου Προγραμματισμού με αντικείμενο Παιδεία-Νέα Γενιά και Πολιτισμός της Νομαρχίας Φλώρινας. Διετέλεσε μέλος της δημοτικής επιτροπής παιδείας. Πρόεδρος της Ε.Λ.Μ.Ε Ιωαννίνων και αιρετή στο Π.Υ.Σ.Δ.Ε Ιωαννίνων για τρεις θητείες.

* Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Θεσσαλίας

Πράντζου – Κάνιουρα Κωνσταντίνα

Γεννήθηκε το 1952 στην Καρδίτσα. Διαθέτει πτυχίο Φιλολογίας από το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, καθώς και Μεταπτυχιακό Δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο Surrey, School of Educational Studies στην Εκπαίδευση και Διοίκηση της Εκπαίδευσης. Σπουδές στα κλασσικά Γράμματα στο Πανεπιστήμιο του Dusseldorf της Γερμανίας και είναι υποψήφια Διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών στον τομέα της κλασσικής φιλολογίας. Διευθύντρια επί σειρά ετών στο Πολυκλαδικό και Α΄ Ενιαίο Λύκειο Καρδίτσας. Κατέχει τη θέση Προϊσταμένης του Γραφείου Β’ θμιας Εκπαίδευσης Νομού Καρδίτσας από το 2007 μέχρι σήμερα. Είναι αντιπρόεδρος του Π.Υ.Σ.Π.Ε. Καρδίτσας.
Έχει συμμετοχή σε Ευρωπαϊκά προγράμματα σχετικά με την εκπαίδευση, έλαβε υποτροφίες από το Συμβούλιο της Ευρώπης για τη διενέργεια προγραμμάτων, διετέλεσε επί σειρά ετών επιμορφώτρια στα ΠΕΚ και σε προγράμματα και επιτροπές αξιολόγησης λογισμικών του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου. Συγγραφικό έργο-εσωτερική αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου - Εκδόσεις Σαβάλα. Ξένες Γλώσσες Αγγλικά, Γαλλικά και Γερμανικά. Αντιπρόεδρος του συλλόγου φίλων για την ίδρυση μουσείου εκπαίδευσης στη Καρδίτσα.

* Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Κρήτης

Κλινάκης Απόστολος

Γεννήθηκε στο Μάραθο Ηρακλείου το 1963. Είναι πτυχιούχος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Ηρακλείου και του Παιδαγωγικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Κρήτης (Σχολή Επιστημών Αγωγής). Έχει δίπλωμα μετεκπαίδευσης στην Επιστήμη της Αγωγής του διδασκαλείου Ρεθύμνης, του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Κρήτης - Θεωρητικές επιστήμες. Είχε συμμετοχή σε πολλά επιμορφωτικά προγράμματα, καθώς και σε επιστημονικά συνέδρια στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Είναι Διευθυντής 12θέσιου Δημοτικού Σχολείου Ηρακλείου. Διετέλεσε μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής Παιδείας του Νομού Ηρακλείου και μέλος της Δημοτικής Επιτροπής Παιδείας του Δήμου Γαζίου.
Διετέλεσε γραμματέας στο ΠΥΣΠΕ Ηρακλείου από 1997-2001, Πρόεδρος του συλλόγου εκπαιδευτικών Α΄ θμιας Εκπαίδευσης «Δ. Θεοτοκόπουλος» για τρεις συνεχόμενες θητείες.

* Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Ιονίων Νήσων

Γαβαλάς Τηλέμαχος

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1959. Διαθέτει πτυχίο της Εθνικής Ακαδημίας Σωματικής Αγωγής Αθηνών. Είναι κάτοχος Μεταπτυχιακού διπλώματος του Πανεπιστημίου της Στοκχόλμης. Είναι Διευθυντής στο Σχολείο Ειδικής Αγωγής της Β’ θμιας Εκπαίδευσης-Εργαστήρι Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης Νομού Κέρκυρας.
Διαθέτει συγγραφικό έργο και έχει συμμετάσχει σε σεμινάρια και επιμορφωτικές ημερίδες για την εκπαίδευση και τη φυσική αγωγή. Εκλεγμένος Δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Κερκυραίων (2002 – σήμερα).

Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Νοτίου Αιγαίου

Ράπτης Νικόλαος

Γεννήθηκε το 1963 στο Κοκκινόγειο Ελασσόνας Λάρισας. Πτυχιούχος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Ρόδου. Διαθέτει δίπλωμα του διατμηματικού Μεταπτυχιακού Προγράμματος Ειδίκευσης «Παιδικό Βιβλίο και Παιδαγωγικό Υλικό» του Τμήματος Επιστημών Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Αιγαίου, καθώς και δίπλωμα διετούς μετεκπαίδευσης στην Επιστήμη της Αγωγής του Διδασκαλείου «Αλέξανδρος Δελμούζος». Είναι Διδάκτωρ του τμήματος Προσχολικής Αγωγής και Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Επιστημονικός συνεργάτης – διδάσκων στο τμήμα Επιστημών Προσχολικής Αγωγής και Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού του Πανεπιστημίου Αιγαίου με γνωστικό αντικείμενο τη διοίκηση και οργάνωση εκπαιδευτικών μονάδων και συστημάτων. Διετέλεσε Προϊστάμενος και Διευθυντής σχολικών μονάδων. Σχολικός Σύμβουλος από το 2007 μέχρι σήμερα. Διαθέτει επιστημονικό και συγγραφικό έργο. Υπήρξε αιρετό μέλος του Α.Π.Υ.Σ.Π.Ε Νοτίου Αιγαίου από 2003-2007. Μέλος της Σχολικής Δημοτικής και Νομαρχιακής Επιτροπής Παιδείας. Πρόεδρος του Συλλόγου εκπαιδευτικών Α΄ θμιας Εκπαίδευσης για έξι συνεχείς θητείες.

* Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Βορείου Αιγαίου

Κοντέλλη Αδαμαντία

Γεννήθηκε στο Πορτιανό Λήμνου το 1954. Είναι πτυχιούχος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Μυτιλήνης. Διαθέτει επίσης πτυχία της Σχολής Νηπιαγωγών Αθηνών, της Μετεκπαίδευσης του Μαρασλείου Διδασκαλείου Δημοτικής Εκπαίδευσης, του Παιδαγωγικού Τμήματος για τον εκπαιδευτικό σχεδιασμό του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Μεταπτυχιακές σπουδές στο τμήμα Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου σε θέματα έρευνας. Έχει συγγραφικό και επιστημονικό έργο. Είναι Σχολική Σύμβουλος. Έχει διατελέσει Διευθύντρια σε σχολικές μονάδες και αναπληρώτρια Προϊσταμένη Α’ θμιας εκπαίδευσης του Ν. Λέσβου. Συντονίστρια του Περιφερειακού Επιμορφωτικού Κέντρου (ΠΕΚ) Λήμνου από το 2003-2007, Επιμορφώτρια στο ΕΚΕΠΙΣ και στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών σε θέματα Ειδικής Αγωγής «μαθησιακές δυσκολίες και νοητική υστέρηση». Διετέλεσε Αντιπρόεδρος του Α.Π.Υ.Σ.Π.Ε Βορείου Αιγαίου και είναι μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου Παιδείας του Δήμου Μυτιλήνης.

ΔΙ’ ΕΣΟΠΤΡΟΥ ΕΝ ΑΙΝΙΓΜΑΤΙ

20 στροφές περί εμαυτόν περιμένοντας τους βαρβάρους

Του Κώστα Νούση,
Φιλολόγου - Θεολόγου ΑΠΘ

Καίπερ oρών ταυτονόητα και ταληθή λέγων παραμένων ακατανόητος και προ του κινδύνου ολιστικής ψυχοδιανοητικής σεαυτού αποδόμησης, ίστασαι ενώπιος ενωπίω ενώπιον εσόπτρου ή τοιχίου κειμένου έμπροσθέν σου και άρχεσαι εις εαυτόν ή τοις λίθοις ομιλών ως μαινόμενος ίνα μη μανής.

Τόσα χρόνια μήπως διαβάζω άλλο ευαγγέλιο; Κάποιοι, ως φαίνεται, απεφάσισαν να το ξαναγράψουν. Μήπως έβλεπα εν αυτώ έτερον Ιησούν παρά τον πράον και ησύχιον και ταπεινόν τη καρδία; Ένιοι εβάλθησαν να τον ζωγραφίσουν σαν αρχαίο Ισραηλίτη πολεμιστή που αποκεφάλιζε τυχόντα στο δρόμο του εμπόδια εις την κατάληψιν της γης Χαναάν.

«Ο Θεός αγάπη εστίν». « Ο Θεός πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν». «Αγαπάτε τους εχθρούς υμών». Τι από αυτά δε μετέφρασα ορθώς;

Η γη χάνεται υπό τους πόδας θεολόγων και απλών πιστών της παράδοσης. Ακούστηκαν άγνωστες πριν αλέκτορα φωνήσαι κραυγές. Εχθρικές φαίνονται. Αύρα τρόμου. Κινδυνεύει η άχρι σήμερον ψυχολογική ασφάλεια της σωτηρίας και η εξουσία. Βάλλεται και η πίστη συν αυτοίς βεβαίως. Τα επιχειρήματα είναι χάσιμο χρόνου. Φέρτε τις ταυτότητες της αίρεσης και της πλάνης να τις μοιράσουμε. Μερικοί απλώς συνεχίστε τις ύβρεις.

Βαλλόμεθα πανταχόθεν. Ωρύεται ο αντίδικος. Ομαδική παράκρουση. Εξαρθρώσεις εξ άρθρων. Όχι άλλο γράψιμο μωρέ. Όχι άλλο γράψιμο... Και αν το αντίφωνο δεν είναι εκ του πονηρού;

Το προφίλ μας, η βιτρίνα μας, η υπόληψή μας δεν πρέπει να θιγούν με τίποτε. Άλλωστε μια ζωή παλεύουμε να αναγνωριστούμε άγιοι. Φαντάζεστε να μην είμαστε; Μην κοιτάτε το Χριστό που μια ζωή ήταν κουρελής και ξυπόλητος και πέθανε ατιμαστικώς. Άλλο αυτός. Ποιος τον φτάνει. Ήταν τέλειος. Ημείς εν προκειμένω ας φερθούμε με τη διάκριση της διπλωματίας.

Κενοτάφια εκ μαρμάρου. Υποκρισία, αφέλεια, αγραμματοσύνη, ζήλια, ολίγη μερίδα εμπαθείας και κακίας. Αγάπη; Αγιότητα; Ελευθερογνωμία; Φιλότιμο; Ανδρεία; Λεβεντιά; Χαρά;

Γύρω βασιλεύει η αθεΐα, ο αγνωστικισμός, η αδιαφορία, η αμαρτία. Τολμάνε και μιλάνε κάποιοι θεολογικώς σήμερα; Καλύτερα να σιωπήσουν. Μετά φταίει το κράτος, θλιβεροί, που θα σας πάρει εντελώς το μάθημα από τα χέρια και θα τριγυρνάτε επαίτες.

Χριστός ελευθερωτής εν τέλει ή πολεμιστής; Μάλλον δεν κατάλαβα καλά ως τώρα τις εικόνες της Αποκάλυψης. Εννοείται διά ξίφους ελευθερωτής. Η σύνθεση είναι ιδανική.

Μεράκια πολλά για εκτονώσεις απωθημένων γύρω μου. Μη μας παρεξηγείτε. Σε κάποια αρένα και ημείς δει εμέσαι ταύτα. Αλλά καημό για το Θεό και το λόγο Του να βρω γυρνώ με το φανάρι του τρελο-Διογένη.

Μάλλον επίσης ο αρχαίος επίσκοπος Αμμούν φέρθηκε επιπόλαια που εγκατέλειψε την επισκοπική καρέκλα και γύρισε στην έρημο, γιατί δεν μπόρεσε να φιλιώσει ένα εν διαστάσει ζεύγος. Το να σώσεις την ορθοδοξία από τις παπικές δηώσεις είναι θέμα διορατικότητος πρωτίστως και σταθερότητος. Σηκώστε τα μανίκια. Αν περιμένουμε από το Χριστό…

Τα εκ Γεροντικού παραδείγματα και τα πατερικά αποφθέγματα είναι καλά μέχρι το σημείο που δε μας υπνωτίζουν. Φαντάζεστε να καθόμαστε στα κελία μας όλοι και να προσευχόμαστε και να κλαίμε για τον πάπα, την προτεστάντισσα, το βουδιστή; Θα γελούσαν κάτω από τα μουστάκια τους αυτοί και μεις τώρα θα μασταν Βατικανό. Ευτυχώς βρίσκονται σε κάθε γενιά μάξιμοι και μάχιμοι ομολογητές.

Δε θέλω με τίποτε να σκέφτεστε ότι ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν. Άπαγε των βλάσφημων αυτών λογισμών.

Σημείον σημείον ειληφώς το διάλογο με τη Σαμαρείτιδα βλέπω λίγο φως και εγώ ο τυφλός πώς (να μιλάω και μολυσματικά ποικίλα να μην κολλάω).

Γιατί, βρε παιδιά, είμαστε στην Εκκλησία τελικά; Έτσι το ρωτώ να κάνουμε ένα διάλειμμα στην αποπνικτική μάχη των χαρακωμάτων.

Κάποιος φώναξε από πέρα ότι αν δε μας αρέσουν τα λόγια του Χριστού και η ευαγγελική του μορφή να πάμε αλλού, να φύγουμε. Να φτιάξουμε δικιά μας εκκλησία. Το έχουν κάνει πολλοί ως τώρα. Δε θα μαστε δα και οι πρώτοι. Ο Θεός δεν μας έχει ανάγκη. Εμείς τον έχουμε. Λέει ότι και ο Χριστός κάποτε το είπε στους ίδιους τους μαθητές του αγανακτισμένος «μη και υμείς θέλετε υπάγειν;» αλλά μην τον ακούτε. Αυτοί να φύγουν. Αυτοί μιαίνουν με τις απόψεις τους την εκκλησία. Και έχουν το θράσος να μας λένε τις απρέπειές τους. Αν πλανηθεί όμως ο άνθρωπος από τον εγωισμό… Θεοεγκατάλειψη.

Να χαϊδέψω ωτία ή να θεραπεύσω την αλήθεια; Έμαθα ότι η θεολογία θεραπεύει και δε θωπεύει. Μα ίσως κακοχαρακτηρισθώ. Ως τα σήμερα πάντες με λέγανε καλό παιδί. Και;

Αγώνας τελικά πνευματικός ή ψυχολογικός; Το δεύτερο σαφώς. Μην κλονιστεί το εσωτερικό μας δομικό σύστημα. Όλα το εγώ. Θεός το εγώ. Μην ξεχνάτε ότι όλοι προαποφασίσαμε να πολεμήσουμε. Έτσι. Αυτόματα. Μην υποστέλλετε τη σημαία. Δαιμονικές σειρήνες είναι. Στο κάτω κάτω είναι κοινό μυστικό ότι δεν πολυανησυχούμε για το Θεό. Τι μπορεί να πάθει άραγε αυτός; Ψιθυρίζει κάποιος ότι ίσως πάει τζάμπα η εγκράτεια τόσων ετών. Μάλλον ο Μέσκος θα είναι…

Τελικά τον θάνατο τον νίκησε κανείς; Αναβάλλεται η μάχη αυτή ες αύριον. Φαίνεται πολύ δύσκολη. Πιαστείτε σήμερον με τον προ των πυλών εχθρό, τον πάπα. Δε βλέπετε που έφτασε στο Φανάρι; Ες αύριον τα σπουδαία…

Εν απορία ων εισέτι: σε κάθε γενιά πόσοι νικάνε το θάνατο; Νομίζω εγώ που γράφω ότι αυτός είναι ο αληθινός μου εχθρός. Ούτε καν ο διάβολος δεν είναι. Όλοι οι άλλοι άνθρωποι είναι αδέλφια μου και πλέον τούτου ουδέν. Αλλά κανείς, όσο και να προσπαθήσει να με πείσει, δε μου βγάζει από το νου ότι ο Χριστός γι’ αυτό ήρθε στη γη. Για να με κάνει πολεμιστή και νικητή του θανάτου. Ικανόν.

Λάρισα, 6/1/2010

"Aπό φίλο σε φίλο..." - Νούσης προς Τελεβάντον

Από φίλο σε φίλο…

(Μια απάντηση στον αδελφό, φίλο και συνάδελφο Παναγιώτη Τελεβάντο)

Του Κώστα Νούση,
Φιλολόγου - Θεολόγου ΑΠΘ

Αγαπητέ Παναγιώτη,

Ικανόν εστίν άχρι τούδε. Ελέχθησαν ουκ ολίγα και απεκαλύφθησαν εκ πολλών καρδιών διαλογισμοί. Θα σου απαντήσω όμως συνοπτικά χάριν και μόνον της παρρησίας έκφρασης της γνώμης σου επωνύμως, την ίδια ώρα που όλα τα «αντιοικουμενιστικά» παλικάρια καλύπτονται κάτω από ένα πέπλο μυστηρίου.

1. Οικουμενισμός, το αντίθετό του και άλλα της ίδιας οικογενείας. Πλαστές κατασκευές νοσηρών και αθεολόγητων νόων. Ας μου τα ορίσει κάποιος πιο συγκεκριμένα, ώστε και να τα κατανοήσω και να καταλάβω ποιος ακριβώς εγκαλείται και γιατί.

2. Η Εκκλησία και η θεολογία μας δεν είναι τσιφλίκι κανενός. Άρα κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αυτοδιορίζεται και αυτοαποκαλείται αγιότερος και ορθοδοξότερος των υπολοίπων διατρήτοις κριτηρίοις μάλιστα.

3. Η Εκκλησία ως Σώμα Χριστού είναι μία, διότι «εις άγιος, εις Κύριος Ιησούς Χριστός». Τα όρια όμως του εσχατολογικώς αδιαλείπτως γίγνεσθαι του συγκεκριμένου Σώματος είναι χερσί Θεού και ουχί τη φαντασία και τοις αφορισμοίς φανατικών ούτε ταις αυθαιρεσίαις θρησκειοσυγκρητιστών.

4. Το ιστορικό Σώμα επί γης του Χριστού σήμερα είναι οι απανταχού κανονικώς εν κοινωνία ούσες αλλήλοις ορθόδοξες αυτοκέφαλες εκκλησίες και τα ορθόδοξα πατριαρχεία με πρώτο τη τάξει ως primus inter pares το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κων/πολης.

5. Εφόσον δεν έχει καταδικαστεί επισήμως, τουτέστιν συνοδικώς, μια ορθόδοξη εκκλησία ως σχισματική και αιρετική - και αντιστοίχως συγκεκριμένα πρόσωπα, κληρικοί και λαϊκοί - δεν μολυνόμεθα εκ της μετ’ αυτών κοινωνίας.

6. Η θεολογία στην Ελλάδα γέμει σχολαστικισμού και συντηρητικών προχωρημένης ηλικιακής ωριμότητος θεολόγων που θεωρούνται γνήσιοι εκφραστές της αληθείας. Πλείστοι εξ αυτών όμως δεν έχουν διαβάσει πέραν των δυο ή τριών θρησκευτικών συγγραμμάτων στη ζωή τους.
7. Το θεολογικό και το εν γένει κουτσομπολιό εν Ελλάδι καλά κρατεί. Έτσι εν μιά νυκτί μπορεί να βαφτιστείς είτε παραδοσιακός (=άγιος) είτε οικουμενιστής- νεωτεριστής (=διάβολος).

8. Το να συναντάς σε αίθουσες θρησκευτικών οργανώσεων χουντικούς βασανιστές που θεωρούνται και θωρούνται ως πρότυπα χριστιανού την ίδια ώρα που θεολόγοι φιμώνονται διότι μιλάνε απλώς την ως δίστομον ρομφαίαν γλώσσα της αληθείας μη υποτασσόμενοι στα ευσεβιστικά παραγγέλματα των προκατόχων τους, όλο τούτο μαρτυρεί την προχωρημένη πνευματική σηψαιμία της χώρας μας και της ελλαδικής ορθοδοξίας μας.

9. Γιατί, ωρέ παλικάρια, ντροπιάζετε τα γένια σας και ξεφτιλίζετε την ορθόδοξη θεολογία δίνοντας το δικαίωμα να ταυτίζουν τινές ανεγκέφαλοι εκκλησία-θεολογία και φασισμό, δυο εκ διαμέτρου αντίθετες φύσει καταστάσεις;

10. Οι ιερείς που κατέδιδαν «στεγνά» ανθρώπους του δικού τους ποιμνίου ως αριστερούς - ο άγιος Διονύσιος εν Ζακύνθω εξομολόγησε, συγχώρησε και δεν κατέδωσε το φονιά του αδελφού του - και έτσι τους οδηγούσαν στο απόσπασμα «δόξη λατρείαν προσφέρειν τω Θεώ» (Ιω. ιστ’ 2) είναι γεννήματα εχιδνών αλλά και της σαθρής μας έκπαλαι κακέκτυπης θεολογίας. Ήρθε η ώρα λοιπόν να πάψουμε τα αναμασήματα εκπεσουσών νοοτροπιών και να προχωρήσουμε στην άρθρωση γνήσιου θεολογικού λόγου.

11. Η θεολογία δεν είναι απλή φιλοσοφία και λογοτεχνία, ώστε να προσεγγίζεται ερμηνευομένη εική και ως έτυχε ούτε από τους θεολόγους, πολλώ δε μάλλον από τον οιονδήποτε αδαή.

12. Το μάθημα της θεολογίας στα σχολεία δεν κινδυνεύει αν μειωθεί κάπως ο ομολογιακός του χαρακτήρας αλλά από τους θεολόγους - αθέους και ημιμαθείς - που το διδάσκουν.

Είπα εν τη ρύμη του λόγου και μερικά φαινομενικά άσχετα. Δεν ξέρω αν σε κάλυψα αλλά, αν δεν σου απάντησα σε κάτι, αυτό σημαίνει μάλλον ότι τα λόγια δεν μπορούν πάντα να υποκαταστήσουν τη ζωή που διαρκώς προχωράει. Άλλοι μείνανε πίσω και σε αυτή και στην επιστήμη τους, εύχομαι όχι και στην πνευματική τους ηλικία.

Με βαθιά εκτίμηση

Λάρισα, 5-1-2010

Υ.Γ. Αγαπητέ μου φίλε, τώρα πλέον «είμαι» τρεις ομάδες. Ολυμπιακός, Λάρισα και Οικουμενισμός. Καλή χρονιά στους φιλάθλους αντιολυμπιακούς και αντιοικουμενιστές

Τελεβάντου προς Νούσην, Ανοικτή επιστολή "Περί Οικουμενισμού"

Tου Παναγιώτη Τελεβάντου

Νέα Υόρκη, 4 Ιανουαρίου 2010

Αγαπητέ κ. Νούση,

Η ανάγνωση των άρθρων σας μου δημιούργησε την ισχυρή εντύπωση ότι δεν είστε Οικουμενιστής. Αλλού εστιάζεται το πρόβλημα. Εξ όσων μπορώ να εικάσω δεν αναπαύεστε με την τακτική που ορισμένοι έχουν υιοθετήσει εναντίον του Οικουμενισμού. Νιώθετε ότι χαρακτηρίζονται από αυτάρκεια, φαρισσαισμό, ναρκισσισμό και φανατισμό. Ετσι δεν έχετε σιγουριά ότι κινούνται εκ Θεού. Ακόμη χειρότερα: Φοβάστε ότι η όλη κίνηση μπορεί να καταλήξει, Θεός φυλάξοι, σε σχίσμα. Νομίζω ότι γι’ αυτούς τους λόγους διαχωρίσατε τη θέση σας από την Ομολογία. Οχι επειδή υιοθετείτε τη “Βαπτισματική θεολογία”, τη “θεωρία των κλάδων” και τη θεολογία των “αδελφών Εκκλησιών” ή επειδή προσυπογράφετε τη συμφωνία του Σαμπεζύ και του Μπαλαμάντ και τα κοινά κείμενα του Πόρτο Αλέγκρε, της Ραβέννας και της Ελούντας.

ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΜΕΝΗ ΠΙΚΡΙΑ

Αν η ανάγνωση των άρθρων σας που κάνω είναι ορθή σας παρακαλώ να ξεπεράσετε τη δικαιολογημένη πικρία που αισθάνεστε για τις άδικες και αντιχριστιανικές προσωπικές επιθέσεις που δεχτήκατε. Μεταξύ άλλων είδα κατ' επανάληψη πικρόχολα και κακεντρεχή σχόλια που διαμφισβητούσαν ακόμη και τη διανοητική σας διαύγεια, ενώ τα γραπτά σας μαρτυρούν αδιάψευστα το αντίθετο. Προσβάλλει τη νοημοσύνη και την αξιοπρέπειά μου να συζητήσω αν οι πιο πάνω μέθοδοι έχουν σχέση με το Χριστό. Αντίθετα με την κακεντρέχεια ορισμένων που διαμφισβήτησαν την ικανότητά σας να γράφετε ωραία, είναι ειλικρινής πεποίθησή μου ότι γράφετε με πολλή γλαφυρότητα. Μου κάνει μάλιστα εντύπωση πόσο λίγο χρόνο χρειάζεστε για να συντάξετε ένα κείμενο. Ζηλεύω το τάλαντο που σας χάρισε ο Χριστός το οποίο καλλιεργήσατε με τόση επιτυχία.

ΘΕΡΜΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ

Σας απευθύνω αυτή την επιστολή κ. Νούση για να σας παρακαλέσω αδελφικά να τοποθετηθείτε για το θέμα του Οικουμενισμού με ξεκάθαρες θέσεις. Δεν εισηγούμαι να επανεξετάσετε την απόφαση που πήρατε να αποσύρετε την υπογραφή σας από την Ομολογία. Τη σέβομαι. Σε τελευταία ανάλυση δεν είναι αυτό που μετρά. Οπως γνωρίζετε, για να περιοριστώ σε ορισμένα μόνον ονόματα, ο π. Γεώργιος Καψάνης, ο Ναυπάκτου Ιερόθεος, ο Κονίτσης Ανδρέας, ο κ. Τσελεγγίδης, κ.ά. δεν υπέγραψαν την Ομολογία. Υπάρχει κανείς που αγνοεί ποια είναι η θέση τους για τον Οικουμενισμό; Και ο Γόρτυνος Ιερεμίας απέσυρε την υπογραφή του από την Ομολογία χωρίς αυτό να τον εμποδίσει να διατυπώνει στα συγγράμματά του απολύτως παραδοσιακές θέσεις, όπως επίσης να τηρήσει την ενδεδειγμένη στάση στη Σύνοδο της Ιεραρχίας.

ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΣΙΩΠΟΥΜΕ;

Να πάω ένα βήμα παρακάτω; Υπάρχουν ορισμένοι οι οποίοι και για τις συμπροσευχές θα ήταν διατεθειμένοι να δείξουν “οικονομία” εξαιτίας της εμπερίστατης κατάστασης του Πατριαρχείου. Ποια ανοχή, όμως, είναι δυνατόν να επιδειχθεί, όταν η ορθόδοξη εκκλησιολογία ποδοπατείται; Οταν αυτός ούτος ο εκπρόσωπος της Ελλαδικής Εκκλησίας στο διάλογο με τους Παπικούς Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος ισχυρίστηκε στη σύνοδο της Ιεραρχίας ότι η Εκκλησία είναι διαιρεμένη; Οταν ο Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης (Ζηζιούλας) ισχυρίζεται ότι το βάπτισμα των εκτός Εκκλησίας είναι υποστατό λές και αγνοεί ακαδημαικός της δικής του εμβέλειας ότι “η Εκκλησία εν τοις μυστηρίοις σημαίνεται”; Πώς να αποδεχθεί κάποιος τη “θεωρία των κλάδων” και των “αδελφών Εκκλησιών” χωρίς να προσβάλει βάναυσα την πίστη του; Δεν απαγγέλλουμε το Σύμβολο της Πίστεως κάθε φορά που μετέχουμε στο μυστήριο της Θεία Ευχαριστίας; Δεν ομολογούμε πίστη εις ΜΙαΝ Εκκλησία και ΕΝ βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών; Οταν, λοιπόν, κάποιοι ομολογούν τα αντίθετα δεν πρέπει να πάρουμε θέση; Και όταν λέγω κάποιοι εισάγουν κακοδοξίες αναφέρομαι πρώτιστα στον Ορθόδοξο συμπρόεδρο της Μικτής επιτροπής Ορθοδόξων και Παπικών Μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη (Ζηζιούλα) τον στρατηγικό νου των Οικουμενιστικών σχεδιασμών! Δεν είναι ο εισηγητής της “Βαπτισματικής θεολογίας”; Δεν νομίζετε ότι όλοι πρέπει να ανησυχούμε σφόδρα και να εκφράζουμε (με ευπρέπεια πάντοτε) την έντονη αποδοκιμασία μας για τις κακόδοξες θέσεις του; Δεν συγκλονιστήκατε, όταν ακούσατε στην Ημερίδα για το διάλογο, που διοργάνωσε η Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, τον εκπρόσωπο του Αρχιεπισκόπου π. Παύλο Κουμαριανό να λέγει ότι για να προχωρήσει ο διάλογος πρέπει να εφαρμοστεί πρώτα η “διακοινωνία”; Με άλλα λόγια να γίνουμε Ουνίτες;

ΣΑΦΕΣΤΕΡΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗ “ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ”

Είναι εύκολο να λέμε: Ξέρεις! Το θέμα της “Βαπτισματικής θεολογίας” πρέπει να εξεταστεί συνοδικά. Ασφαλέστατα και πρέπει. Μόλις πρόσφατα δημοσίευσα άρθρο στο οποίο αναφέρω ότι η “Βαπτισματική θεολογία” και ο εισηγητής πρέπει να απασχολήσουν τις συνόδους των Ορθοδόξων Εκκλησιών αυτεπάγγελτα ή κατόπιν καταγγελίας των πιστών. Εσείς κ. Νούση πώς τοποθετείστε σ’ αυτό το θέμα; Θα προσυπογράφατε μια τέτοια καταγγελία ή έστω έκκληση για να επιληφθεί η Ιερά Σύνοδος του σοβαρότατου αυτού θέματος; Η “Βαπτισματική θεολογία”, όπως γνωρίζετε, είναι το θεμέλιο των οικουμενιστικών ανοιγμάτων του Πατριαρχείου. “Ορθοδοξοποιεί” τη “θεωρία των κλάδων”. Στην πτώση ή στην ανάσταση αυτής της θεολογίας εδράζεται η λεγόμενη “οικουμενική κίνηση”. Σ’ αυτή, την Αγγλικανικής προέλευσης θεωρία, στηρίζεται και η συμμετοχή πολλών Ορθοδόξων Εκκλησιών στο ΠΣΕ. Πώς να πιστέψω ότι για ένα τόσο σοβαρό θέμα δεν έχετε άποψη; Είναι εύκολο κάποιος με το δικό σας χάρισμα της πένας να γράφει σειρά άρθρων και να εκθέτει όσους τον πίκραναν και τον σκανδάλισαν. Αραγε η προσωπική μας πικρία για οποιοδήποτε θέμα (όσο δικαιολογημένη και αν υποτεθεί ότι είναι) μπορεί να είναι ποτέ ισχυρότερος παράγοντας από την ανάγκη να ομολογήσουμε την πίστη μας;

ΦΑΡΙΣΣΑΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ

Σας παρακαλώ θερμά να πάρετε θέση για τα πιο πάνω σοβαρά θέματα. Είναι αποδεκτό (ή αν θέλετε επιβεβλημένο) να στηλιτεύετε το φαρισσαισμό. Τελικά, όμως, πρέπει να σας προβληματίσει τι απήχηση έχουν οι εκκλήσεις σας να συμπεριφερθούν με ευπρέπεια οι παρεκτρεπόμενοι αν στο μυαλό τους υπάρχει αμφιβολία ότι δεν τους κατηγορείτε απλά για τον ακραίο τρόπο που εκφράζονται αλλά αν εκλαμβάνουν την κριτική σας ως υποστήριξη των Οικουμενιστών. Αν έχουν σχηματίσει τη λανθασμένη έστω πεποίθηση, ότι αρνείστε ότι υπάρχει πρόβλημα με την εισαγωγή κακοδοξιών από τα πιο επίσημα χείλη των διαλόγων. Το ξεκαθάρισμα της θέσης σας θα βοηθήσει, όσους ελέγχετε, να συνειδητοποιήσουν ότι αυτοί που διαφωνούν με το ύφος και τις ακρότητες ορισμένων αντιπάλων του Οικουμενισμού δεν είναι κατ’ ανάγκην Οικουμενιστές. Είναι ορισμένες φορές πιστά μέλη της Εκκλησίας που αποδοκιμάζουν τις ακρότητες και την έλλειψη ευπρέπειας. Η δική σας ξεκάθαρη τοποθέτηση θα βοηθήσει του Θεού συνεργούντος τους παρεκτρεπόμενους να προβληματιστούν για την ορθότητα της τακτικής τους.

ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΕΥΘΥΝΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΑΝΑΛΟΓΕΙ

Οπως προσέξατε γράφω σε τρίτο πρόσωπο γι’ αυτούς που υπερβαίνουν τα όρια στην κριτική τους για τον Οικουμενισμό. Σας διαβεβαιώ ότι αναγνωρίζω ότι και εγώ γράφω πολλές φορές με οξύτητα που υπερβαίνει το μέτρο. Σας παρακαλώ, όμως, η δεδομένη δική μου εμπάθεια και ορισμένων άλλων να μη σας αποτρέψει από το να εκπληρώσετε το χρέος σας έναντι του Θεού. Μην παραθεωρήσετε ότι οι ηγέτες του αγώνα εναντίον του Οικουμενισμού είναι όλοι ανεξαίρετα ευπρεπείς και γνήσιοι άνθρωποι. Για αναλογιστείτε ποιος από τους επικεφαλής του αντιοικουμενιστικού αγώνα δεν είναι άνθρωπος του Θεού (π. Θεόδωρος Ζήσης, π. Γεώργιος Μεταλληνός, π. Σαράντης Σαράντος, π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος, π. Γεώργιος Καψάνης, οι Σεβασμιότατοι Μητροπολίτες που υπέγραψαν την Ομολογία, ο κ. Τσελεγγίδης, κτλ)! Τώρα αν πάλιν κάποιοι από μας τους ασήμαντους δείχνουμε “ζήλον ου κατ’ επίγνωσιν”, αν είμαστε μικροπρεπείς και υποκριτές, αν ενεργούμε με ασέβεια προς ανθρώπους και θεσμούς, αν δεν έχουμε την αίσθηση του μέτρου, αν σας σκανδαλίζουμε με την ακρισία και την έλλειψη διάκρισης των λόγων ή και των ενεργειών μας, μη διστάσετε, να μας ελέγξετε. Μην επιτρέψετε, όμως, σας παρακαλώ, οι δικές μας ατέλειες να σταθούν εμπόδιο στο δικό σας καλό αγώνα της πίστεως.

ΕΡΩΤΗΣΑΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΣΑΣ

Τοποθετηθήκατε ήδη με σαφήνεια για την ανάγκη επιστροφής των αιρετικών στην Εκκλησία ως πλανηθέντων από το διάβολο αδελφών μας. Η τοποθέτησή σας αυτή αναπαύει τη συνείδησή μας. Σας παρακαλώ. κ. Νούση, κάνετε ένα επιπλέον βήμα: Οταν βρεθείτε “ενώπιος ενωπίω”, σε κάποια στιγμή που η σιωπή και η νήψη βοηθούν να ιχνηλατήσουμε τα βήματα του Κυρίου που ακούονται παρηγορητικά ανάμεσα στις οιμωγές των σκοτεινών παθών, ερωτήσατε, σας παρακαλώ τη συνείδησή σας, αν συμφωνεί με τη “Βαπτισματική θεολογία”, τη θεωρία των “αδελφών Εκκλησιών”, τη συμφωνία του Σαμπεζύ τα κοινά κείμενα του Πόρτο Αλέγκρε, της Ραβέννας και της Ελούντας καθώς και για τις συμπροσευχές με αιρετικούς και αλλόθρησκους. Σχημάτισα την εντύπωση, κ. Νούση, ότι η απάντηση της συνείδησής σας είναι αρνητική. Αν σας ερμηνεύω ορθά σας παρακαλώ θερμά από όποιο μετερίζι αποφασίσετε να κάνετε τον αγώνα σας (χωρίς επαναλαμβάνω να έχετε σχέση με την Ομολογία ή τους ανθρώπους που την υπέγραψαν), να δώσετε τον καλό αγώνα της πίστεως. Ως ελεύθερος σκοπευτής της Εκκλησίας και της αλήθειας Της. Οπως σας φωτίσει ο Θεός. Ας μην κλείνουμε τα μάτια μπροστά στο συγκρητισμό και τη σχετικοκρατία σε θέματα πίστεως που μας κάνει να ασφυκτιούμε. Οχι επειδή ο Θεός μας χρειάζεται για να οικονομήσει τη σωτηρία του κόσμου. Εμείς έχουμε ανάγκη να δίνουμε την καλή ομολογία της πίστεως, για να μην προσθέσουμε κοντά στις υπόλοιπες αμαρτίες μας και την άρνηση να συμπαραταχθούμε με την παράδοση των αγίων Πατέρων. Ας μην προσποιηθούμε ότι απλά και μόνον κάποιοι έξαλλοι και φανατικοί δημιουργούν εκ του μη όντος προβλήματα. Υπάρχει, δυστυχώς, εξ αντικειμένου, πολύ σοβαρό πρόβλημα με τον Οικουμενισμό. Είναι αλήθεια ότι ορισμένοι αντιδρούμε χωρίς εκκλησιαστικό φρόνημα: Με ύβρεις, μίσος, φανατισμό και κακεντρέχεια. Πιστεύετε, όμως, ότι εμείς είμαστε το πρόβλημα; Οχι οι δυσάρεστες παρενέργειές του;

“Ο ΦΥΛΑΞ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ”

Η ομολογία της αλήθειας της Εκκλησίας και η υπεράσπιση της πίστεως δεν είναι, όπως γνωρίζετε, υπόθεση των επισκόπων μόνον. Η σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως των Πατριαρχών της Ανατολής το 1848 αναγνωρίζει το ποίμνιο της Εκκλησίας, ως το “φύλακα της πίστεως”. Οταν, όσοι υπέγραψαν την προδοτική για την Ορθοδοξία σύνοδο της Φερράρας-Φλωρεντίας, επέστρεψαν οίκαδε αντιμετώπισαν την αποδοκιμασία των πιστών. “Πώς τα ημέτερα;” τους ρωτούσαν. “Πώς τα της Συνόδου;” “Ει ετύχομεν την νικώσαν;”. Και οι εξωμότες έλεγαν: “Πεπράκαμεν την πίστιν ημών. Αντηλλάξαμεν την ευσέβειαν προδόντες την καθαράν θυσίαν. Αζυμίται γεγόναμεν”. Και συμπλήρωσαν: “Η δεξιά αύτη υπέγραψεν; Κοπείτω. Η γλώττα αύτη ωμολόγησεν; Εκριζούσθω”. Αλλωστε στα άρθρα σας ομολογείτε ότι πολλοί επίσκοποι απέχουν πολύ από το να ενσαρκώνουν τον καλόν ποιμένα. Ορθά επίσης επισημαίνετε ότι η υπακοή στο Γέροντα δεν ισχύει, όταν το θέμα αφορά την ενότητα και την αλήθεια της Εκκλησίας. Ολοι οι πιστοί έχουν ευθύνη και λόγο “όταν Θεός το κινδυνευόμενον”.

Με εκτίμηση,

Παναγιώτης Τελεβάντος

Κατά νεοανασυνταξάντων σύμβολον πίστεως

Ο Χριστός είναι o Θεός

Του Κώστα Νούση
θεολόγου - φιλολόγου ΑΠΘ

Με τη φράση-ομολογία αυτή πρέπει να αρχίζει το μάθημά του πλέον ο κάθε θεολόγος εκπαιδευτικός μέσης εκπαίδευσης, ο δάσκαλος στα παιδιά του δημοτικού και ο ιερέας εν εκάστω κηρύγματι. Μετά ας πούνε ό,τι θέλουν. Αρκεί να αρχίζουν από Χριστό. «Άρχεσθαι Διός». «Ab Jove principium». «Από Χριστού-Θεού άρξασθε» λοιπόν εν τη συγχρόνω ειδωλολατρική Ελλάδι.

Ο επανευαγγελισμός του λαού δεν είναι πια πολυτέλεια αλλά επιτακτική ανάγκη των καιρών. Την ίδια ώρα που πολλές κασσάνδρες ανάμεσά μας πάλαι τε και επ’ εσχάτων ονειρεύονται και φωνασκούν για τον εκ δυσμών κίνδυνο της ορθοδοξίας, δεν έχουν ούτε αυτοί αντιληφθεί τον εισερχόμενο δούρειο ίππο εντός των πυλών. Μέσα από την κοιλιά του εξέρχονται η έλλειψη κατήχησης των χριστιανών, οι άθεοι ανερυθριάστως προκλητικοί θεολόγοι, οι εκκοσμικευμένοι πιστοί, οι αισχροί επαγγελματίες ιερείς, η ειδωλολατρία, η κατακλυσμιαία πορνεία και μοιχεία, οι ουκ ολίγες αγρυπνούσες και δρώσες αιρέσεις.

«Τοις πάσι γέγονα τα πάντα, ίνα πάντως τινάς σώσω» (Α’ Κορ. θ’ 22). Ο απόστολος Παύλος, εις εκ των τελειοτέρων έργω και λόγω εκφραστών του χριστιανισμού μας υποδεικνύει το ορθόδοξο ήθος. Δε διστάζει να γίνει τα πάντα - να πούμε με τα σημερινά δεδομένα να χαρακτηρισθεί οικουμενιστής, προδότης, να συμμετέχει σε διαλόγους, να ασχοληθεί με τη φιλοσοφία, τη λογοτεχνία, τη βιολογία, την παλαιοντολογία και όλο το μακρύ κατάλογο των επιστημών, ως άλλωστε και όλοι οι μεγάλοι θεολόγοι άγιοι όλων των εποχών - αρκεί να σωθούν και οι αλλόπιστοι και οι αιρετικοί και οι εντός των ελλαδικών τειχών ακατάρτιστοι πνευματικώς, αδιάφοροι και μόνη τη ταυτότητι χριστιανοί. Φυσικά αυτό θα επέσυρε πάνω του το ανάθεμα των την ακρίβειαν οιομένων φυλάττειν, αλλά ποσώς θα ενδιεφέρετο. Άλλωστε το πνεύμα του αποκαλύπτεται στη φράση «ηυχόμην γαρ αυτός εγώ ανάθεμα είναι από του Χριστού υπέρ των αδελφών μου» (Ρωμ. θ’ 3). Προτιμά να κολαστεί ο ίδιος αρκεί να σωθούν τα πλανημένα του αδέλφια. Όμως σήμερα σε μια νέα έκδοση της ορθοδοξίας ένιοι νεοφανείς αστέρες μοιράζουν αναθέματα στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και βαστάνε την κόλαση στο χέρι. Ο γέρων Πορφύριος όμως λέει για το Χριστό: «Έτσι πράγματι πρέπει να βλέπουμε το Χριστό. Είναι φίλος μας, είναι αδερφός μας, είναι ό,τι καλό και ωραίο. Είναι το παν. Αλλά είναι φίλος και το φωνάζει: «σας έχω φίλους βρε, δεν το καταλαβαίνετε; Είμαστε αδέλφια. Βρε εγώ δεν είμαι… δεν βαστάω την κόλαση στο χέρι, δεν σας φοβερίζω, σας αγαπάω. Σας θέλω να χαίρεσθε μαζί μου τη ζωή» (απομαγνητοφωνημένα λόγια του γέροντος) - λόγοι σύνοψης ορθοδοξίας. Πραγματικά ακούω βερεσέ όσα άλλα μου αραδιάσουν οι διάφοροι ερανιστές λόγων αγίων μόνον προς πολεμική χρήση. Προτιμώ την «πλάνη» Πορφυρίου από τη δική τους «ορθοδοξία».

Κατά κόρον στον κύκλο των σχετικών κειμένων έκανα χρήση λόγων και παραδειγμάτων συγχρόνων αγίων. Το αντίπαλον δέος προέβαλλε κυρίως και σχεδόν μονομερώς ένα άλλο σύγχρονο άγιο, τον π. Ιουστίνο Πόποβιτς. Φυσικά δεν ελήφθη υπ’ όψιν η περιρρέουσα ατμόσφαιρα της ζωής του αγίου και μερικές ενέργειες και λόγοι του εθεωρήθησαν δογματικοί γνώμονες εκκλησιολογικής στάσης. Σε αυτούς ειδικότερα προτείνω να ρίξουν λίγο το βλέμμα τους και στον προσφάτως κοιμηθέντα άγιο Πατριάρχη των Σέρβων Παύλο. Καλό είναι πάντα να κοιτάμε προς όλες τις κατευθύνσεις πριν μορφώσουμε την προσωπική μας γνώμη. Επίσης οι εν λόγω ανατρέχουν σε αρχαιότερους αγίους να ακουμπήσουν και αιτιολογήσουν την τεταραγμένη τους διάθεση. Εγώ ανέφερα Παΐσιο, Πορφύριο, Ιάκωβο, Σωφρόνιο και μερικούς ακόμη. Αγίους - των ημερών μας - μεγάλου βεληνεκούς που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτε από προγενέστερους αγίους, ένιοι δε εξ αυτών και ανώτεροι των αρχαίων. Αναφέρω ενδεικτικά τα λόγια του σύγχρονου πατέρα της εκκλησίας π. Σωφρονίου Σαχάρωφ για το γέροντα Πορφύριο: «σαν εμένα θα βρεις πολλούς γέρους, όμως σαν τον Πορφύριο είναι δύσκολο να βρεις. Αυτός είναι πολύ μεγάλος, είναι πνευματικό φαινόμενο σπάνιο στην εκκλησία… είναι ένα ασκί γεμάτο από Άγιο Πνεύμα και ό,τι σας λέει αυτό πρέπει να κάνετε» (Αναμνήσεις από το γέροντα Σωφρόνιο του Έσσεξ, εκδ. Άθως). Γιατί λοιπόν να ανασκοπούμε το παρελθόν τη στιγμή που τέτοιοι φωστήρες έδειξαν το δρόμο, ζώντες μάλιστα τη σημερινή εκκλησιαστική και γενικότερη παγκόσμια κατάσταση, άρα άμεσοι και πιο αρμόδιοι εκφραστές του ορθού εκκλησιολογικού πνεύματος εν τοις εσχάτοις τούτοις έτεσιν;

Ο γερο Παΐσιος μάλιστα, γνωστός για το μέγα προφητικό του χάρισμα, ορών και προϊδών - κατ’ εμέ – τις αυθαιρεσίες μας φωτογραφήθηκε ολίγον προ της εκδημίας του με τον νυν Πατριάρχη. Ας ερμηνεύσει καθείς τι πολυσήμαντο μήνυμα έστειλε ο γέροντας.
Διαβάζουμε στο βίο του αγίου Σιλουανού την ιστορία με τον πλανόδιο βιβλιοπώλη που του είχε ενσπείρει στην ηλικία των τεσσάρων ετών το λογισμό της αθεΐας, τον οποίο ξεπέρασε σε ηλικία δεκαεννέα ετών! Και αν κάποιος δεν το ξεπεράσει ποτέ; Η ερώτηση απευθύνεται στους αθέους ή αθεολογήτους θεολόγους που εν κακή παρρησία αμφισβητούν τα πάντα - το συνηθέστερό τους είναι η προβολή της παλαιάς διαθήκης ως μυθολογίας - και μολύνουν τα χριστιανόπουλα. Ο πάπας λοιπόν δεν βάλλει από τη Ρώμη, ως είρηται, αλλά διέβη διά ημετέρων μισθοφόρων τον ελληνικό Ρουβίκωνα.

Tα ιστορικά παράλληλα με την πρωτοχριστιανική εποχή είναι εμφανή. «Το πνεύμα όπου θέλει πνει» (Ιω. γ’ 8) και δεν το σταματούν οι κραυγές και οι υπογραφές κανενός. Συναντάς αλλοδόξους πιο ορθοδόξους στη ζωή τους από μας στους οποίους κατοχυρώθηκε κυρίως η επωνυμία. Και εμείς είμαστε μάλλον αυτοί που διαστρέψαμε το αληθινό πρόσωπο του γλυκυτάτου Ιησού. Αλωνίζουν οι χιλιαστές με σημαία τους το κήρυγμα της ανάστασης, διότι μυρίστηκαν ότι απιστούν σε αυτήν ή την αγνοούν οι ορθόδοξοι και έτσι θα τσιμπήσουν -όπως και συμβαίνει - στο δόλωμά τους, το πλέον ορθόδοξο άλλωστε κήρυγμα που παραθέτουν οικειοποιώντας το ως μοναδική εξ αυτών προερχομένη χιλιαστική πρόταση και ελπίδα ζωής! Άλλοι την ίδια ώρα φοβούνται προτεστάντες, ινδιάνους, αφρικανούς παγανιστές, καρδινάλιους και ατέλειωτα έτερα στίφη πολεμίων.

Πώς όμως χάσαμε το Χριστό και τον κλέψανε ιεχωβάδες, αγνωστικιστές, διαλογιστές και λοιποί; Εξαιτίας δυο παραγόντων: επειδή μειώνονται δραματικά οι ζώντες άγιοι -παραδείγματα, στυλοβάτες και παρηγοριά όλων μας - και εμείς οι λοιποί δεν παρουσιάζουμε ένα ελκυστικό και θελκτικό Χριστό. Είναι αδήριτη πλέον ανάγκη να επαναπροσδιορίσουμε την υφ’ ημών προβολή του χριστιανισμού σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο, εντός και εκτός συνόρων. Στα ευαγγέλια ο Χριστός σαγηνεύει και δεν απειλεί. Αυτό είναι και το ήθος της Εκκλησίας του, που ουσιαστικά είναι ο ίδιος ο Ιησούς. Οι αφορισμοί ουδέποτε συνήδαν στο εκκλησιαστικό ήθος και εχρώντο σπανίως και μόνον παιδαγωγικώς και εν εσχάτη ανάγκη. Η πρότασή μου στους ανειρήνευτους αδελφούς είναι η προτροπή του αγίου γέροντος Πορφύριου (αν νομίζουν τινές ότι δεν είναι επισήμως αναγνωρισμένος άγιος κάνουν λάθος - τιμάται ήδη στο Πατριαρχείο Αντιοχείας, τουτέστιν αυτομάτως θεωρείται και επισήμως άγιος της απανταχού ορθοδοξίας) : «αγαπήστε τον Χριστό και μηδέν προτιμήστε της αγάπης αυτού». Δυστυχώς, αν δεν το πετύχουμε αυτό, αποτύχαμε στον πνευματικό μας αγώνα και εις μάτην τρέχουμε να σώσουμε την ορθοδοξία ως δόγμα, την ίδια ώρα που εμείς χάσαμε τη ζωή. Ο Χριστός άλλωστε δεν είναι ψυχρό και ψιλό δογματικό σύστημα πίστεως αλλά συγκεκριμένο πρόσωπο που απαιτεί ως ζηλότυπος εραστής την αποκλειστική αγάπη μας. Αντ’ αυτού τον θωρούμε και τον συστήνουμε ως απρόσιτο νομοδιδάσκαλο κωδίκων ηθικής, ήτοι δυσάρεστο και αποκρουστικό στο σύγχρονο κοπιώντα και πεφορτισμένο άνθρωπο.

Πολύς λόγος κατά νεοομολογητών άχρι τούδε. Τι κυρίως διακρίνουμε εν πάσι σχεδόν τοις ζηλωταίς; Έλλειψη δυο βασικών χαρακτηριστικών του γνησίου χριστιανού: ταπείνωσης και αγάπης. Αλλά οι υποψήφιοι σωτήρες μας ας έχουν αδιαλείπτως κατά νου πως η όποια αληθινή αρετή μας ενώπιον του Κυρίου «ως ράκος αποκαθημένης» ( Ησ. 64.5). Από την άλλη ορισμένοι εξ αυτών θεωρούν ότι η προς αυτούς ετερότητα συνιστά εγγενή αδυναμία και a priori ήττα. Να ισχύει άραγε το ρηθέν δια συγχρόνου φιλοσόφου «ο βλαξ είναι ανίκητος»; Δεν είναι της παρούσης. Το σίγουρο είναι ότι η πόλις εάλω ένδοθεν, διότι αστοχήσαμε και ως χριστιανοί και ως θεολόγοι και ως ιερείς. «Καλόν το άλας. Εάν δε και το άλας μωρανθή, εν τίνι αρτυθήσεται» (Λουκ. ιδ’ 34); Αυτά τα φαινόμενα άλλωστε είναι η κορυφή του παγόβουνου της αποτυχίας ημών των χριστιανών των εσχάτων που προλειαίνουμε καθ’ ημέραν την έλευση του αντιχρίστου με τον πνευματικό μας ατροφισμό. Και ικετεύω: ας φωνάζουμε για τη θεότητα του Χριστού ευκαίρως ακαίρως, διότι στη θέση του έρχεται άλλος και χάσκοντες θα τον προσκυνήσουν πάντες και πάσαι αι φυλαί της γης. Τότε θα εκπληρωθεί και ο λόγος του Κυρίου: «πλην ο υιός του ανθρώπου ελθών άρα ευρήσει την πίστιν (εις την θεότητά Του) επί της γης» (Λουκ. ιη’ 8);

Ημείς οι έχοντες την πληρότητα της Χάριτος οφείλουμε να γίνουμε το φως τοις αλλοθρήσκοις, ώστε να τους «μαγέψουμε». Συνήθως η μαγεία φέρει αποτελέσματα. Εν αντιθέτω τους προγκάμε και τους στερεώνουμε όλο και πιο βαθιά στις πλάνες τους. Πόσο πιο θεάρεστο θα ήταν να ανεπέμποντο πύρινες προσευχές στο θρόνο του Υψίστου αντί υπογραφών υπέρ σωτηρίας αλλοδόξων και του σύμπαντος κόσμου. Όμως μια υπογραφή είναι πανεύκολη και ανώδυνη υπόθεση, ενώ μια αληθινή προσευχή κοπιώδης και αιματηρή. Ίσως μερικοί εν τη υπογραφή των δοκούσι ότι εξεπλήρωσαν το πνευματικό τους προς Θεόν χρέος ψευτοαναπαύοντας τη συνείδησή τους λόγω ελεγχόμενης πνευματικής ζωής και των εξ αυτής ενοχών. Προσωπικά όμως αφορίζω εμαυτόν εκ του ρεύματος τούτου αναιρών το εκ κεκτημένης ταχύτητας πλημμέλημά μου και υπογράφω πάσαν την προγεγραμμένην ταύτην εν είδει κατακλείδος επιλόγου διακριτικώς επιγραφομένην
Κατά νεοανασυνταξάντων σύμβολον πίστεως.

Λάρισα, 4-1-2010

"Το κανονικό και δογματικό πλαίσιο των διαλόγων"

Του κ. Παναγιώτη Τελεβάντου

Σε πρόσφατο άρθρο του “Περί Διαθρησκειακού Διαλόγου” (http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=1312) ο Καθηγητής του ΑΠΘ κ. Πέτρος Βασιλειάδης προσπαθεί να αντικρούσει κάποιες επισημάνσεις για τον Οικουμενισμό που είχα καταγράψει στο άρθρο “Προυποθέσεις διαλόγου με τους αλλοθρήσκους”
(http://religiousnet.blogspot.com/2009/12/blog-post_8176.html)

Στο άρθρο του ο κ. Καθηγητής αρνείται ότι αδικεί τους παραδοσιακούς θεολόγους όταν ισχυρίζεται ότι δήθεν απαξιώνουν τους διαλόγους. Δυστυχώς τόσον ο κ. Βασιλειάδης όσο και πολλοί άλλοι εν Χριστώ πατέρες και αδελφοί, επαναλαμβάνουν αυτή τη συκοφαντία “τήδε κακείσε”, ευκαίρως-ακαίρως, συστηματικά, για δεκαετίες τώρα. Ισχυρίζεται ο κ. Καθηγητής ότι οι παραδοσιακοί πιστοί είναι εναντίον των διαλόγων με τους αλλόθρησκους, με τους αιρετικούς και με τους σχισματικούς. Ρωτούμε λοιπόν: Πού, πότε και ποιοι εξέφρασαν αντίθεση στους διαλόγους; Οι Σεβασμιότατοι Μητροπολίτες που υπέγραψαν την Ομολογία για τον Οικουμενισμό; Ο π. Θεόδωρος Ζήσης; Ο Καθηγητής Ιωάννης Καρμίρης; Ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης; Ο Καθηγητής Παναγιώτης Τρεμπέλας; Ο Περιστερίου Χρυσόστομος; Ο Καθηγητής Κωνσταντίνος Μουρατίδης; Ο Καθηγητής Μέγας Φαράντος; Ο π. Γεώργιος Καψάνης; Ο Ιωσήφ της Ξηροποτάμου; Ο Καθηγητής Ανδρέας Θεοδώρου; Ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος; Ο π. Ιουστίνος Πόποβιτς; Ο π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ; Ο π. Γεώργιος Μεταλληνός; Ο Καθηγητής Νικόλαος Μητσόπουλος; Ο π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος; Ο π. Σαράντης Σαράντης; Ο κ. Νίκος Βασιλειάδης; Ο Καθηγητής Δημήτριος Τσελεγγίδης; Ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος; Και τόσοι άλλοι διαπρεπείς θεολόγοι. Και κοντά σε αυτούς και εμείς οι πολλοί και ασήμαντοι που θλιβόμαστε για τα οικουμενιστικά παρατράγουδα. Λησμονείτε, φαίνεται, ότι οι πλείστοι (ζώντες τε και τεθνεώτες) από τους πιο πάνω διαπρεπείς θεολόγους συμμετείχαν για χρόνια ή και για δεκαετίες στους διαλόγους. Είναι σαφές, επομένως, ότι την ανάγκη διαξαγωγής τους την αποδέχονται και δεν αντιτίθενται σ’ αυτούς για λόγους αρχής. Αν εσείς έχετε υπόψη σας παραδοσιακούς σύγχρονους θεολόγους ή και παλαιοτέρων εποχών που εξέφρασαν αντίθεση στους διαλόγους σας διαβεβαιώ ότι θα ακούσουμε με πολλή προσοχή τη μαρτυρία σας. Αν, όμως, δεν προσκομίσετε απόδειξη των ισχυρισμών σας η πικρία μας - ότι πολλοί εν Χριστώ πατέρες και αδελφοί μας συκοφαντούν συστηματικά - παραμένει αμείωτη και απόλυτα δικαιολογημένη έστω και αν η συκοφαντία αυτή έρχεται αρωγός των επιχειρημάτων μας επειδή αποδεικνύει ότι οι Οικουμενιστές δεν έχουν ουσιαστικά επιχειρήματα να αντιτάξουν στις θέσεις μας. Αν είχαν θα πρόβαλλαν επιχειρήματα. Δεν θα κατέφευγαν πίσω από το διάτρητο θώρακα της συκοφαντίας.

ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ

“Εβραγχίασεν ο λάρυγξ” μας να επαναλαμβάνουμε πάλιν και πολλάκις ότι ΔΕΝ αντιτιθέμεθα στο διάλογο με τους αλλόθρησκους, τους αιρετικούς και τους σχισματικούς. Το διάλογο θεωρούμε ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΟ μας καθήκον έναντι των εν σκότει των άλλων θρησκειών και των εν σκιά των αιρέσεων και των σχισμάτων καθημένων αδελφών μας, επειδή είναι μέσον ευαγγελισμού τους και ευκαιρία εγκεντρισμού τους εις την Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν. Πως δεν μας συκοφαντείτε, λοιπόν, κ. Καθηγητά (και δυστυχώς όχι μόνον εσείς αλλά όλοι ανεξαίρετα οι κορυφαίοι εκπρόσωποι του Οικουμενισμού), όταν μας προσάπτετε αυτή την ασύστατη και ψευδή κατηγορία, παρόλον ότι κατ’ επανάληψη επί δεκαετίες σας λόγω και έργω σας διαβεβαιώνουμε και δίνουμε πειστικά τεκμήρια για το αντίθετο; Τι άλλο πρέπει να σας πούμε ή τι άλλο πρέπει να κάνουμε για να συνειδητοποιήσετε ότι δεν αντιτιθέμεθα στους διαλόγους ως θέμα αρχής;

ΤΟ ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΩΝ ΔΙΑΛΟΓΩΝ

Υπάρχει, όμως, κ. Βασιλειάδη κάτι που αντιτιθέμεθα και μάλιστα έντονα αναφορικά με τους διαλόγους: Οχι αυτή καθ’ εαυτή η διεξαγωγή τους, αλλά οι ακροβατισμοί τους έξω από τα δογματικά και κανονικά πλαίσια της Ορθοδοξίας. Μήπως διαμφισβητείτε την ορθότητα αυτής μας της τοποθέτησης; Αλλά, αν η τοποθέτησή μας αυτή είναι αντορθόδοξη, γιατί δεν προσκομίζετε μαρτυρία από το ευαγγέλιο και τη ζωή και τη διδασκαλία των Αγίων Πατέρων που να δείχνει ότι ο Χριστός, οι Αγιοι Απόστολοι και οι Αγιοι της Εκκλησίας δίδασκαν διαφορετικά από ότι εμείς φρονούμε;

Η ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ

Προπαντός αν δεν είχε δημιουργηθεί έντονο θέμα τα τελευταία χρόνια, με τον τρόπο διεξαγωγής των διαλόγων εντός των δογματικών και κανονικών πλαισίων της Ορθοδοξίας, γιατί η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος έδωσε σαφείς οδηγίες στους αντιπροσώπους της να την εκπροσωπήσουν στο διάλογο με τους Παπικούς μέσα στα κανονικά και δογματικά πλαίσια της Ορθοδοξίας; Και όχι μόνον το έκανε αυτό, αλλά και προχώρησε να τους δώσει συγκεκριμένες εντολές να ερμηνεύσουν το ρόλο του παπικού πρωτείου στην πρώτη χιλιετία υπό το φως των γ΄ Κανόνα της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου και του κη΄ κανόνα της Δ΄ εν Χαλκηδόνι Οικουμενικής Συνόδου, οι οποίοι ανατινάζουν στον αέρα τις αξιώσεις των Παπικών για να θεμελιώσουν το πρωτείο σε “Πέτριο” αποστολικότητα. Θα ενθυμείσθε βέβαια και την έντονη αντίδραση των εκπροσώπων μας - Μητροπολιτών στο Διάλογο, οι οποίοι απείλησαν με παραίτηση, επειδή ήθελαν να μας εκπροσωπούν στο Διάλογο εν λευκώ, δηλαδή χωρίς τις δεσμεύσεις των Ι. Κανόνων. Ταυτόχρονα, οι Συνοδικές αυτές εντολές προς τους εκπροσώπους της στο διάλογο με τους Παπικούς, έκλεισαν το δρόμο της επιδίωξης των Φαναριωτών και των συνοδοιπόρων τους, οι οποίοι προσπάθησαν να ερμηνεύσουν το ρόλο του παπικού πρωτείου στην πρώτη χιλιετία υπό το φώς του λδ΄ Αποστολικού κανόνα. Αν η ερμηνεία του πρωτείου γινόταν δεκτή υπό το φως του λδ΄ Αποστολικού Κανόνα, η εγκυρότητα της σύγκλησης και της επικύρωσης Οικουμενικής Συνόδου θα εξαρτάτο απολύτως από τον Πάπα. Η αυθαίρετη αυτή ερμηνευτική θα επέτρεπε την εισαγωγή του παπικού “πρωτείου” από την πίσω πόρτα στα ιερότατα της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Επομένως υπάρχει τεράστια διαφορά διεξαγωγής των διαλόγων εντός ή εκτός του κανονικού και δογματικού πλαισίου της Ορθοδοξίας! Εμείς, κ. Καθηγητά, συντασσόμαστε απόλυτα με την ομόφωνη απόφαση της Συνόδου της Ελλαδικής Ιεραρχίας (την οποία ακόμη και ο Μεσσηνίας Χρυσόστομος (Σαββάτος) δεν διανοήθηκε - παρά την αντίθεσή του - να καταψηφίσει)!

ΠΩΣ ΤΟΠΟΘΕΤΕΙΣΤΕ κ. ΚΑΘΗΓΗΤΑ;

Εσείς, κ. Καθηγητά; Πώς ακριβώς τοποθετείστε στο συγκεκριμένο θέμα; Και όταν λέγω συγκεκριμένο θέμα, δεν εννοώ την κατά κοινή ομολογία υποχρέωσή μας να διεξάγουμε διάλογο με τους αλλόθρησκους, τους αιρετικούς και τους σχισματικούς, αλλά το αν οι διάλογοι σήμερα καρκινοβατούν για τους λόγους που εξήγησε στη Σύνοδο της Ιεραρχίας ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος και τους οποίους η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας ομοφώνως υιοθέτησε. Γνωρίζουμε ότι έχετε την ευθύτητα να λέτε αυτά που πιστεύετε. Πέστε μας, λοιπόν, αν δέχεστε ή απορρίπτετε το διαχριστιανικό και διαθρησκειακό διάλογο όπως τον οριοθέτησε η Ιεραρχία της Ελλαδικής Εκκλησίας εντός των δογματικών και κανονικών πλαισίων της Ορθοδοξίας; Δηλαδή χωρίς συμπροσευχές με σχισματικούς, αιρετικούς και αλλόθρησκους και μακρυά από συγκρητιστικά πλαίσια που διαμφισβητούν στη θεωρία ή και στην πράξη ότι η Ορθόδοξη Εκκλησίας είναι η Una Sancta στους κόλπους της οποίας πρέπει να εγκεντριστούν όλοι οι αδελφοί μας που είναι άθεοι, αλλόθρησκοι, αιρετικοί ή σχισματικοί.

Επίλογος κατά νεοσυμβολιστών ή σύγκρουση θεολογικών γενεών

Τoυ Κώστα Νούση,
Φιλολόγου - θεολόγου ΑΠΘ

«Γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς» (Ιω. η’ 32). Ο Χριστός ως Θεός και δημιουργός του σύμπαντος κόσμου είναι ταυτόχρονα και στοργικός Πατέρας των πάντων και πλήρης αγάπης, επιεικείας και ευγενείας. Το πνεύμα του είναι έμπλεον χαράς και ελευθερίας. Το λέει ξεκάθαρα ο απόστολος στην περιγραφή των χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος: « ο δε καρπός του Πνεύματός εστιν αγάπη, χαρά, ειρήνη… μη γινώμεθα κενόδοξοι, αλλήλους προκαλούμενοι, αλλήλοις φθονούντες» (Γαλ. ε’ 22,26). Η ελευθερία αυτή ήρθε σε άμεση σύγκρουση με την ιουδαϊκή πιεστική νομική θρησκευτική κατάσταση που διεδέχθη. Ο απόστολος των εθνών μάλιστα, εκπρόσωπος του «ανανεωτικού» χριστιανικού πνεύματος το οποίο αντικατέστησε μεθ’ ορμής και δια συγκρούσεως το προηγηθέν ιουδαϊκό νομικό πνεύμα, δε δίστασε να έρθει σε ρήξη με ηγετικά στελέχη – μαθητές του ίδιου του Ιησού, ήταν όμως ανυποχώρητος.

Η επανάληψη της αντιπαράθεσης των θεολογικών νοοτροπιών είναι διαχρονική και θέτει πάντοτε ένα καυτό ζήτημα προς επίλυση και διευκρίνιση: την ορθή προβολή της θείας ζωής που έφερε ο Θεάνθρωπος με την αποκάλυψή του και τον τρόπο πραγμάτωσής της από τους ανθρώπους στη ρεαλιστική βάση της καθημερινότητας της εκάστοτε εποχής. Ομιλούμε δηλαδή περί αληθείας των πραγμάτων και κοσμοθεωρίας ουχί φιλολογικής αλλά εξ αυτής ταύτης της φύσεώς της υποδειγματικής συμπάσης της ανθρώπινης ζωής και συμπεριφοράς εκάστου. Μιλούμε περί ζωής και όχι περί ιδεολογημάτων. Για αυτό και οι όντως θεολόγοι εκάστης εκκλησιαστικής περιόδου εγίνοντο δυσάρεστοι εκ της ατέγκτου - ως εφαίνετο - στάσεώς τους. Οι ίδιοι όμως εγνώριζαν το μονόδρομο της αληθείας και δεν προετίθεντο σε καμιά περίπτωση να υπαναχωρήσουν. Δηλαδή εκπτώσεις στην ελευθερία που έφερε ο Θεός στο γένος μας δεν τις ανέχονται επ’ ουδενί. Αν είναι να καταστούμε και πάλι ανελεύθερα τραγικά όντα, είναι προτιμότερο να επιστρέψουμε στην ειδωλολατρία.

Η ορθόδοξη θεολογία έχει την ιδιαιτερότητα πως δεν είναι ψιλή επιστήμη. Συνάπτεται άρρηκτα με τη ζωή του εκκλησιαστικού σώματος εντός ορατών ενσάρκων ιστορικών κοινοτήτων. Οπότε ο θεολόγος οφείλει να βιώνει τα υπ’ αυτού λεχθέντα και αναλυθέντα και μάλιστα όσο το δυνατό πληρέστερα. Δηλαδή οφείλει να είναι άγιος. Όπως ξεκάθαρα αναφέρει και η περιβόητος φράση: « ει θεολόγος ει, αληθώς προσεύξη και ει αληθώς προσεύχη, θεολόγος ει» (όσιος Νείλος). Τι βλέπουμε όμως στα αποκαλυπτικά χρόνια που διανύουμε; Τη συνεχή διάσταση θεολογίας και αγιότητας. Όλο και σμικρύνεται ο αριθμός των εκφραστών του ορθοδόξου πνεύματος που να συνδυάζει αρμονικά τις δυο αυτές παραμέτρους της εν λόγω επιστήμης. Αλλά και σε όσους εφάπτονται τα δυο ταύτα ολοένα και μειώνεται το εύρος της συνάρμοσης αμφοτέρων των βασικών αυτών χαρακτηριστικών. Ο αμέτρητος περιπτωσιολογικός συνδυασμός των ποσοστών συναρμογής τους γεννά και τους αντίστοιχους θεολογικούς εκπροσώπους εκάστης γενεάς.

Συναντάμε ως μια εναρκτική θεώρηση ολοένα και περισσότερους λογοτέχνες- έως και αθέους- θεολόγους που καταμαρτυρεί το εμφανέστατο θεολογικό έλλειμμα της εποχής, το οποίο θα αυξάνει με γεωμετρική πρόοδο, και είναι ξεκάθαρο ότι πηγάζει από το οικτρό ξεσυνταίριασμα των δυο αυτών συστατικών του γνήσιου ορθοδόξου θεολόγου. Αλλά τούμπαλιν μπορείς να δεις και μια άλλη μορφή θεολογικής ημιμάθειας, όταν κάποιοι μπερδεύουν την ελλιπή ή και ανύπαρκτη θεολογική κατάρτιση με τον καλοπροαίρετο - ή και τον αντίθετό του - ζήλο για την πίστη τους. Το πιο εκτρωματικό προέρχεται από την τελευταία περίπτωση, όταν τα άτομα αυτά έχουν και καταφανές έλλειμμα πνευματικότητας, οπότε η εσχάτη πλάνη καθίσταται χείρων της πρώτης. Αυτό άλλωστε συναντάμε και στις πρωτοφανείς κινήσεις γραπτής αναδιατύπωσης της πίστης μας, όταν τα άτομα της τελευταίας αυτής κατηγορίας «θεολόγων» μαίνονται εξωτερικεύοντας την πνευματική τους γυμνότητα που δεν είναι τίποτε άλλο παρά έλλειψη αγάπης. Και όπως είπε ο Χριστός, τον οποίο μας εξαπατούν και αυταπατώνται ότι υπερασπίζονται, η αγάπη είναι το βασικό διακριτικό των μαθητών του.

Αξιοθρήνητοι εραστές παλαίμαχων θεολόγων και θεολογικών ρευμάτων και λιμναζουσών νοοτροπιών άλλων εποχών προβαίνουν σε ανεπιτυχείς προσπάθειες αναβίωσής τους και προσαρμογής στα σύγχρονα δεδομένα, λες και θεολογίες «καντιωτικού και οργανωσιακού τύπου» διεκδικούν την τελειότητα της ορθοδόξου έκφρασης. Επικίνδυνοι όμως δικτάτορες του πνεύματος γενόμενοι πολλοί εξ αυτών, όταν προσπαθούν να επιβληθούν παντί τρόπω, όπως οι περιπτώσεις ιερέων εκδιδόντων φιρμάνια αφορισμού σε πνευματικά τους τέκνα όχι επί αιρέσεως - τότε ίσως είχαν κάποιο άλλοθι - αλλά επιβάλλοντας – αντί να εμπνέουν - υπακοή στην προσωπική και μόνο γνώμη τους, ενέργειες βεβαίως που δείχνουν περίτρανα την έμμεση παραδοχή της ήττας τους και το μεγαλείο της μετατροπής υπ’ αυτών της πνευματικής πατρότητας σε τρομοκρατία συνειδήσεων.

Τα άκρα είναι του διαβόλου, λένε οι πατέρες, και φυσικά ισχύει και εν προκειμένω. Η υπερβολική μόρφωση και οίηση οδηγεί σε αθεΐα και αιρέσεις, όπως φαίνεται από άπειρα ιστορικά παραδείγματα και στις μέρες μας τελευταία με περιπτώσεις αμφισβήτησης υπό εμβριθών θεολόγων-ρασοφόρων και αυτής ταύτης της θεότητας του Χριστού (αρειανικό παράλληλο).

Ένα άλλο θλιβερό καινοφανές φαινόμενο στη σημερινή θεολογία προερχόμενο από την υπερτροφική ανάπτυξη του μορφωτικού επιπέδου του θεολόγου επιστήμονα εις βάρος του ορθοδόξου βιώματος είναι η λογοτεχνοποίηση της θεολογίας. Ποιητικά φληναφήματα, στεγνές ιστοριογραφίες, στείρες και κακόγουστες αγιογραφοπατερικές επαναλήψεις, κενά λόγια χωρίς Πνεύμα, τουτέστιν έπεα πτερόεντα εις τον αέρα διαλυόμενα μη έχοντα την οφειλομένη εξ αυτών πνευματική ωφέλεια του εκκλησιαστικού σώματος. Οι ανήκοντες όμως στην κατηγορία αυτή συνήθως γίνονται αληθέστεροι εκφραστές του θεολογικού πνεύματος στην εποχή μας, διότι έστω και τεχνικά και όχι ουσιαστικά μεταφέρουν το λόγο του Θεού στη γλώσσα του σύγχρονου ανθρώπου.

Το τραγελαφικό προέρχεται από την κατηγορία των αγραμμάτων ή ολιγογραμμάτων θεολογούντων και φυσικά μη εχόντων πνευματικό επίπεδο και αγιότητα, οι οποίοι και διαστρέφουν θεολογικά ζητήματα και δυσφημούν το χριστιανισμό λόγοις τε και έργοις. Παραδειγματολογώντας και πάλι αφορμής δοθείσης εκ των νεοομολογητικών τάσεων των καιρών θα αναφερθώ ενδεικτικά στο θέμα θεολογικών όρων, αοριστολογικής προελεύσεως και περιεχομένου, νεόκοπων και καινοτρόπως προσφάτως κατασκευασθέντων και διατυπωθέντων. Ο όρος ας πούμε οικουμενισμός και τα παράγωγά του. Πλήρης σύγχυση. Ορολογίες μάλλον συνθηματολογικές εν είδει θεολογικών γκράφιτι προς εντυπωσιασμόν χρώμενες. Η βαπτισματική θεολογία που ακούγεται κατά κόρον και δη από αξιόλογους θεολόγους; Τι ακριβώς εστίν; Η πράξη της εκκλησίας δηλοί τη σχετικότητα των δικών μας ενεργειών και την απόλυτη εξουσία του Θεού. Όλοι γνωρίζουμε την ακρίβεια περί του ορθοδόξου βαπτίσματος και τις διάφορες ερμηνείες της εν τω Πηδαλίω. Εν προκειμένω όμως ερωτώ: οι βαπτισμένοι στο όνομα της αγίας Τριάδος ετερόδοξοι και δεκτοί γενόμενοι με απλό χρίσμα ή και χωρίς αυτό με απλή έγγραφη ομολογία είναι λιγότερο ορθόδοξοι από τους επαναβαπτισθέντας;

Τους σχισματικούς ΓΟΧ επανερχομένους στην εκκλησία πρέπει να τους αναβαπτίζουμε, να τους αναμυρώνουμε ή αρκεί μια απλή εξομολόγηση; Να μνημονεύσω λίαν πρόσφατο εκκλησιαστικό παρατράγουδο σε ελλαδική μητρόπολη που απεκαλύφθη μετά από χρόνια αχειροτόνητος ιερέας και η εκκλησιαστική αρχή επικύρωσε όλα τα υπ’ αυτού έως τότε τελούμενα μυστήρια αφήνοντας πάλι στη διακριτική ευχέρεια και συνείδηση εκάστου αν θα προβεί σε επανατελέσεις; Άλλη ερώτηση: το αεροβάπτισμα είναι πλήρες ή μισό βάπτισμα; Όταν στα παιδάκια, που σε καθημερινό παιδικό παιχνίδι βάπτισε ο μικρός τότε άγιος Αθανάσιος, θεώρησε ο επίσκοπος μακρόθεν ιστάμενος ότι κατήλθε η Χάρις και έτσι επισφράγισε τις βαπτίσεις εκείνες, πώς άραγε εξηγείται αυτό; Ας μας απαντήσουν σε αυτά πρώτα - μάλλον ας ξεκαθαρισθούν συνοδικώς και τελεσιδίκως ταύτα - και μετά συζητάμε αφενός τον ακριβή προσδιορισμό του εν λόγω ορισμού και αφετέρου την αποδοχή του εκ μέρους της εκκλησιαστικής πρακτικής. Οι μεταμοσχεύσεις και η δωρεά οργάνων; Είναι επιτρεπτά και αν όχι γιατί; Πώς μερικοί βιάζονται να μιλήσουν για τον εγκεφαλικό θάνατο αγνοώντας τη σύγχρονη ιατρική και τους εκκλησιαστικούς αρμόδιους επί θεμάτων βιοηθικής; Αυτά όλα, αν δε δείχνουν θεολογική άγνοια εκ μέρους ενίων, σίγουρα μαρτυρούν θεολογική προχειρότητα και ανωριμότητα έως επικινδυνότητα.

Στη χώρα μας είναι πολλές οι θεολογικές εμμονές και τα σχολαστικά κατάλοιπα και ακόμα απαλλασσόμεθα εξ αυτών με βραδείς ρυθμούς. Από την άλλη η θεολογική επιστήμη λόγω του θεωρητικού της κυρίως χαρακτήρα πλέον, αφού σχεδόν χάθηκε η αγιότητα του βίου, κατέστη χώρος αυτοσχεδιασμού, προχειρότητας και πειραματισμού πάντων των εις το εκκλησιαστικό γεγονός ολίγον περισσότερο μετεχόντων. Βλέπουμε λοιπόν μια έξαρση επιθετικότητας παραδοσιολατρών κατά νεωτεριστών - άλλοι κατακρεουργημένοι όροι – και το φαιδρό φαινόμενο της αγιοποίησής τους υπό του ευσεβιστικού πληρώματος εκ παραλλήλου με τον αφορισμό των αντιφρονούντων. Μας έρχονται στο νου οι ανόητες και εμπαθέστατες προ ετών σπιλώσεις κατά «συντηρητικότατου» στη ζωή του θεολόγου επί τη καταγγελία νεονικολαϊτισμού και νεορθοδοξίας. Και πάλι αντεπιστημονική και πλήρους φαντασίας χρήση όρων με μόνο στόχο την κατασυκοφάντηση της αντικειμένης γνώμης. Αυτή όμως η εγκληματική θεολογική αγραμματοσύνη - σε νου και καρδιά - και εσωστρέφεια πόσους έχει απομακρύνει από την εκκλησία και πόσο ασυγκίνητη και ανυποψίαστη συντηρεί τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας επί των σοβαρότατων υπαρξιακών θεολογικών ζητημάτων; Έχουν καταλάβει μερικοί πόσο αδιάφοροι είναι για την υπόλοιπη κοινωνία; Αυτάρκεις ηγετίσκοι όμως στις σέκτες τους πλανώντες και πλανώμενοι… Ο πνευματικός λοιπόν αυτός αλληθωρισμός από τον οποίο πάσχουν τόσα «ευλαβή βλαμμένα» - κατά γερο Παΐσιο - μέλη της ορθοδόξου εν Ελλάδι εκκλησίας πότε θα αρχίσει να θεραπεύεται, ώστε να δούμε ότι μέρα με τη μέρα αυτοσυρρικνωνόμαστε ανησυχητικά και πως περνάμε δραματικά απαρατήρητοι από τους πλείστους όσους πλησίον μας;

Μπορεί σήμερα να μιλήσει θεολόγος σε άλλη γλώσσα πλην της εποχής μας, τουτέστιν τη γλώσσα της πατερικής παράδοσης εν συνδυασμώ με εκείνη της τέχνης, της κοινωνιολογίας, της ψυχολογίας, της φυσικής, της ιατρικής, της βιολογίας, της αστρονομίας αλλά και πάσης άλλης επιστήμης; Μπορεί να έχει μορφωτικό χαμηλό; Πώς θα σταθεί και ποιον θα πείσει; Πιθανώς ολίγιστους γραφικούς; Μερικές γιαγιούλες; Το δυσάρεστο είναι ότι δεν έχουν αγιότητα αληθινή με την οποία θα έπειθαν και αγράμματοι όντες. Και όμως προβάλλονται και δοξάζονται κάποιοι αποστεωμένοι νόες διατηρητέοι που με το στείρο μηρυκασμό πατερικών φράσεων - μη βιωθέντων και αφομοιωθέντων υπ’ αυτών - δοκούσι ότι διατηρούν ανόθευτη την ορθοδοξία και ταυτόχρονα άκοντες μαρτυρούντες τα σαθρά θεμέλια της προσωπικής πίστης τους, εφόσον τρομοκρατούνται να διαλεχθούν επί ίσοις όροις με το σύγχρονο άνθρωπο - τον αλλόδοξο, ετερόδοξο, αλλόθρησκο, άθρησκο, αγνωστικιστή, αδιάφορο, μπερδεμένο, νέο, ναρκομανή και πάει λέγοντας - και τα νέα δεδομένα των καιρών που ως χείμαρρος σαρώνουν τα πάντα και διαρκώς αλλάζουν μορφές. Φοβάται όμως η αλήθεια του Χριστού να διαλεχθεί με οτιδήποτε; Από τι, στα αλήθεια, κινδυνεύει η αλήθεια-Χριστός και η περί αυτόν θεολογία; «Εγώ ειμι η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιω. ιδ’ 6) και «Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας» (Εβρ. ιγ’ 8). Η τραγική ειρωνεία είναι ότι όλα αυτά που σκιάζονται είναι και αυτά δημιουργήματα του ίδιου Θεού τον οποίο έκλεισαν στους τοίχους των αιθουσών και ναών τους, για να τον διαφυλάξουν αλώβητο από τη λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης και εκκοσμίκευσης.

Εν τέλει σε κάθε εποχή δυο θεολογικές γενιές συγκρούονται. Η αληθινή - ή η προς αυτήν τείνουσα - που εκφράζει το Χριστό σε κάθε χρονική περίοδο και τόπο με τα σύγχρονα εκάστοτε δεδομένα εν συνδυασμώ με τη θεία Χάρη, διότι η εκκλησία ως σώμα Χριστού είναι ζωντανός οργανισμός και εξελίσσεται εσχατολογικώς αενάως, οπότε αυτομάτως καταδικάζει την ετέρα γενεά θεολογούντων: των δειλών συντηρητικών, και πιστών απλών και δια εγγράφων πιστοποιητικών θεολόγων, οι οποίοι έντρομοι γεγόνασι στην ιδέα και μόνον ότι έφαγαν μια ολάκερη ζωή σε μια θρησκεία που ίσως δεν είναι τόσο ισχυρή όσο διά κραυγών και πατερικών παπαγαλισμών προσπαθούν να πείσουν εαυτούς – πρωτίστως - και αλλήλους. Στην Εκκλησία μας όμως δεν υπάρχει απελπισία. Η θεία Χάρις η τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλείποντα αναπληρούσα μπορεί να καλύψει τον απολεσθέντα χρόνο για όλους μας. Αρκεί να την ανακαλύψουμε και να την κάνουμε κτήμα μας. Και ο τρόπος είναι ένας: η μετάνοια.

Ο Χριστός ήρθε να θεώσει τον άνθρωπο και να εξαγιάσει και το ελαχιστότερο κομμάτι «ύλης» της αχανούς του δημιουργίας. Μερικοί ακόμα ζουν στο μεσαιωνικό και αρχαίο στατικό κλειστό σύμπαν, αλλά όπως η ρωμαιοκαθολική εκκλησία, θα αναγκαστούν κάποια στιγμή από την ορμή των γεγονότων - και για να μην τους κλείσουν σε ψυχιατρεία - να αφυπνισθούν και να επαναπροσδιορισθούν. Τότε θα εισέλθουν όντως στην «επίγεια άκτιστη εκκλησία του Χριστού» (γέρων Πορφύριος) και θα καταλάβουν ότι χάνονται εύκολα οι πολύτιμες ώρες της ζωής σε μωρολογίες, μάταιες διαμάχες και ανωριμότητες, ενώ κατά Ιησούν Χριστόν «ενός εστί χρεία» (Λουκ. ι’ 42). Μοναχική και ολιγάριθμη - μη φοβού το μικρόν ποίμνιον - παραμένει σε κάθε ιστορική περίοδο η όντως ούσα θεολογική γενεά, αυτή των τέκνων του Θεού των την θείαν υιοθεσίαν απολαμβανόντων εν τη μία και μοναδική Εκκλησία του Χριστού: εν αυτώ γαρ ζώμεν και κινούμεθα και εσμέν, ως και τινες των καθ’ υμάς ποιητών ειρήκασι’ τού γαρ και γένος εσμέν» (Πραξ. ιζ’ 28).

Λάρισα, 2/1/2010

Υ.Γ. Είναι γνωστή η ιστορία του σήμερον εορτάζοντος μεγάλου ρώσου αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ με την επίσκεψη σε αυτόν ενός θεολόγου της εποχής του. Παρετήρησε για αυτόν ο άγιος: «Και εγώ γνωρίζω ότι είναι επιτήδειος στο να συνθέτει κηρύγματα. Το να διδάσκεις τους άλλους είναι τόσο εύκολο, όσο το να ρίχνεις πέτρες από ένα καμπαναριό. Το να εφαρμόζεις όμως όσα διδάσκεις, αυτό είναι σαν να ανεβάζεις τις πέτρες εκεί πάνω. Τόσο διαφέρει η διδασκαλία από την εφαρμογή» (Όσιος Σεραφείμ του Σαρώφ, εκδ. Ι. Μ. Παρακλήτου). Ας προσέχουν τινες νεοθεολογίσκοι «διδάσκαλοι του γένους», που συχνά πυκνά αναφέρονται - ζηλούντες θέσιν διαδόχων - στον όντως μέγα εν προκειμένω άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, πού ακριβώς πετροβολούν, διότι μερικά βόλια τους δεν πετυχαίνουν μόνον αλλοδόξους αλλά διαλανθάνουν πορεία και προς ομοδόξους αδελφούς τους.